Inslagkrater Vikram lander gevonden

De restanten van de Indiase maanlander Vikram zijn gevonden op NASA foto’s dankzij een toegewijde amateur. De foto’s van de Lunar Reconnaissance Orbiter waren al online te zien. Shanmuga Subramanian besloot foto’s van voor en na de crash van Vikram op 6 september te vergelijken. Te zien is dat stukken van de lander her en der sporen hebben nagelaten.

vikram_impact_blink.gif

De Indiase ruimtevaartorganisatie ISRO heeft al aangekondigd een Chandrayaan-3 missie met alleen een lander te overwegen. Die zou dan in november volgend jaar gelanceerd moeten worden.

 

Bron:

https://www.nasa.gov/image-feature/goddard/2019/vikram-lander-found

Foto’s: NASA/GSFC/Arizona State University

Naberichten over de Indiase Vikram lander

Vorige week zweeg de Indiase Vikram lander 2,1 km boven het maanoppervlak in alle talen. De lander werd als verloren beschouwd. Maar vorig weekend ging er al het gerucht dat de lander gezien zou zijn op foto’s van de orbiter van de Chandrayaan 2 missie. Deze orbiter heeft een camera met een resolutie van 0,3 meter.

De lander zou op zijn poten staan, maar wel wat gekanteld. De Indiase ruimtevaartorganisatie ISRO heeft dit bevestigd en onderneemt pogingen om alsnog contact met de lander te krijgen. De foto’s zijn nog niet vrij gegeven.

NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter gaat volgende week proberen de lander op de foto te zetten. Deze orbiter heeft een camera met een resolutie van 0,5 meter, dus het is de vraag of we er veel meer over zullen leren.

Cees Bassa van de Dwingeloo radiotelescoop zegt op basis van analyse hiermee dat de Vikram lander niet op 2,1 km hoogte was toen het signaal verloren ging, maar dicht boven het oppervlak. Als dat zo was, dan kwam de lander waarschijnlijk hard neer.

Mogelijk meer ijs in poolkraters van de maan (en ernaast)

Kraters op de polen van de maan zouden misschien beduidend meer waterijs kunnen bevatten dan tot nu toe gedacht werd. Dat baseren astronomen op onderzoek naar de poolkraters van de planeet Mercurius. NASA’s MESSENGER satelliet heeft de hoogte en diepte van kraters op Mercurius in kaart gebracht. Daarbij viel op dat deze kraters ondieper waren hoe dichter bij de polen ze zich bevinden. En inmiddels weten we dat in die poolkraters van Mercurius zich waterijs bevindt. De gedachte is dat de kraters ondieper zijn door de ijslagen die zich er in gevormd hebben.

Een zelfde onderzoek is ook gedaan naar kraters bij de polen van de maan met NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO). En ook kraters dichterbij de polen van de maan blijken ondieper te zijn. Hoewel in de poolkraters van de maan waterijs is gevonden, zijn er niet zulke dikke lagen gevonden. De onderzoekers denken echter dat er wel degelijk meer waterijs moet zijn, mogelijk onder een paar meter ander materiaal. Ze berekenen dat er twee ordes van grootte meer waterijs zou kunnen zijn dan tot nu toe gedacht: zo’n 100 miljoen ton.

Een ander onderzoek naar waterijs in de poolkraters van de maan vroeg zich af of dit waterijs echt voor bijna altijd zal blijven bestaan. Eerder onderzoek (met NASA’s in 2013 gelanceerde LADEE missie naar de ijle atmosfeer van de maan) toonde aan dat er een watercyclus bestaat op de maan. Meteorietinslagen op de maan leggen ijs in de diepere maanbodem bloot. Dat verdampt en kan terechtkomen in de permanent donkere kraters op de polen van de maan.

Maar een nieuwe studie suggereert dat dat waterijs daar niet voor altijd hoeft te blijven. Hoewel zonlicht deze kraters nooit bereikt, kunnen zonnewind en micrometeorieten er wel komen. Die deeltjes kunnen waterijs doen opspatten. En door de lage zwaartekracht van de maan kunnen kleine waterdeeltjes tot 30 km verder komen. Volgens het artikel zouden astronauten misschien niet in het donker hoeven te zoeken naar water, maar in de zonbeschenen gebieden in de buurt van de kraters.

meteoritemoonwater.gif

De interesse naar waterijs op de maan is groeiende, omdat het omgezet kan worden naar waterstof en zuurstof. Raketten kunnen met die brandstof makkelijker de rest van ons zonnestelsel bereiken. Diverse landen en organisaties willen binnenkort in de buurt van de polen van de maan landen, dus het zal niet bijzonder lang duren voor we precies weten hoe het zit.

Bronnen:

http://www.leonarddavid.com/earths-moon-research-points-to-more-water-ice-deposits/

https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/moon-mercury-ice

https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/inside-dark-polar-moon-craters-water-not-as-invincible-as-expected-scientists-argue

https://www.nasa.gov/press-release/goddard/2019/ladee-lunar-water

 

Beresheet 2.0 en experiment heeft crash misschien overleefd

Teleurstelling alom toen de lander Beresheet vorige week neerstortte op Mare Serenitatis. Maar er is hoop. Morris Kahn, directeur van SpaceIL, heeft gezegd dat er een Beresheet 2.0 gebouwd gaat worden.

Een experiment van NASA op Beresheet heeft de crash mogelijk overleefd. Beresheet raakte op 149 meter boven het oppervlak uit controle. Mogelijk heeft het Laser Retro-reflector Array (LRA) instrument die val overleefd. LRA is feitelijk een bal met reflectoren. Wanneer NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter over het gebied van de crash heen komt, gaat het proberen met de laser hoogtemeter of LRA een reflectie te zien geeft.

Bron:

http://www.leonarddavid.com/did-nasa-experiment-survive-on-failed-israel-moon-lander/

 

Nieuwe foto van Chang’e 4 en namen rond de lander bekend gemaakt.

Voor Chang’e 4 en de Yutu 2 is de nacht inmiddels weer ingegaan. Maar voor dat dat gebeurde, wist NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) een betere foto the schieten van de Chinese maanlander.

01_m1303619844lr_close_crop_anot.jpg
De grotere pijl wijst naar Chang’e 4 en de kleinere pijl links wijst naar de Yutu 2 rover. Deze foto van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter is 850 meter breed.

De Internationale Astronomische Unie heeft namen van 5 plaatsen rond de landingsplaats aangenomen als officiële naam. Zo heet de landingsplaats van Chang’e 4 nu Statio Tianhe. Tianhe is ook de rivier uit het Chinese mythologische verhaal “De koeherder en het wevermeisje“.

Het is een verhaal over een koeherder en een wevermeisje die gaan trouwen zonder de zegen van de hemel krijgen. De godin van de hemel gebruikt op een zeker moment haar haarspeld om een brede rivier in de hemel te kerven, zodat de geliefden elkaar niet konden zien. Die rivier werd de Melkweg. Later kwam het toch nog enigszins goed omdat de eksters de koeherder gunstig gezind waren. Ze hielpen hem op de 7e dag van de 7e maand naar zijn vrouw door een brug te vormen. Dit werd de Chinese Valentijnsdag. (Dit zijn allemaal dingen die je moet leren als je ruimtevaartnieuws schrijft)

Maar terug naar de maan. Drie kraters in de Von Kármán krater zijn genoemd naar drie figuren uit “De koeherder en het wevermeisje”: Zhinü (het wevermeisje), Hegu (het sterrenbeeld waarin de ster van de geliefde van Zhinü, Niulang. Wij kennen die ster als Altair) en Tianjin (de veerboot over de Melkweg). De centrale berg in de Von Kármán krater krijgt de maan Mons Tai, genoemd naar een berg in de kustprovincie Shandong.

In de toekomst gaan we meer missies naar de Von Kármán krater zien. Chang’e 6 gaat er monsters nemen en terug brengen naar Aarde. De Chang’e 8 gaat er technieken voor een bemande maanbasis testen.

Bronnen:

https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/chang-e-landers-a-closer-look

http://www.leonarddavid.com/chinas-international-lunar-research-station-detailed/

https://www.iau.org/news/pressreleases/detail/iau1901/

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Cowherd_and_the_Weaver_Girl

 

 

NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter fotografeert Chang’e 4 lander

De scherpe LROC camera aan boord van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) heeft de Chinese Chang’e 4 lander op de foto gezet. LRO fotografeerde Chang’e 4 onder een hoek, omdat de satelliet er niet recht boven vloog. De lander is daarom slechts twee pixels groot.

content_M1303521387_LRmos.1100p_v2w.png
Chang’e 4 in de Von Kármán krater. Op de achtergrond is de kraterwand van de 180 kilometer grote krater te zien. De grotere krater linksboven Chang’e 4 is 3900 meter in doorsnede.

 

Bronnen:

https://www.lroc.asu.edu/posts/1090

 

Meer info over de inslag tijdens de maansverduistering

We weten inmiddels dat er twee inslagen gezien zijn tijdens de maansverduistering vorige week maandag. Een aantal wetenschappers hebben de nodige berekeningen gedaan aan waarnemingen van (o.a. amateur) astronomen van een ervan. De impact was 0,3 seconden te zien op hun beeldmateriaal. De wetenschappers zijn tot de conclusie gekomen dat de meteoriet 20 tot 100 kg woog en 30 tot 50 cm groot was dat een krater van 7 tot 15 meter groot achter gelaten heeft. Dat is ruim groot genoeg om te zien op foto’s van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter.

Het object kwam terecht in de buurt van de Byrgius krater ten zuiden van Mare Humoris. Het sloeg daar onder een relatief lage hoek in.

maansverduistering2019_impact.PNG

Bron:

https://arxiv.org/abs/1901.09573?fbclid=IwAR09Y-8qzhMaTZ5sM6H1UKDmRqdvE-jMfMVPYOmyJXQ_uYJGrxdxVyGKz2s