Ryugu krijgt op 5 april een inslag te voorduren (en ander nieuws).

Er was een hoop nieuws over asteroïden deze week dankzij presentaties van onder andere het Hayabusa 2 team tijdens de Lunar and Planetary Science Conference in The Woodlands, Texas. Een verrassing was de dichtheid van het 900 meter grote object: 1,2 g/cm3. Dat is vreemd. Ga maar na: water heeft een dichtheid van 1 g/cm3, rotsgesteente zit rond de 2 a 4 g/cm3. Hayabusa 2 heeft gevonden dat Ryugu bijna geen water bevat. Dus hoe kom je dan tot zo’n lage dichtheid? Het antwoord is dat Ryugu heel poreus moet zijn, meer dan 50%.

Misschien komen we meer over die porositeit te weten als Hayabusa 2 haar impactor gaat afwerpen. Dit is een 2 kg zwaar object dat op 5 april een krater moet gaan slaan in het oppervlak. De Japanse ruimtemissie gaat dit doen om oudere lagen van Ryugu te kunnen onderzoeken die nooit zijn bloot gesteld aan de zon of andere straling. Zodra het projectiel afgeworpen is, maakt de ruimtesonde zich uit de voeten. Terwijl het zich uit de voeten maakt naar de andere kant van Ryugu, maakt het wel videobeelden van de inslag.

Hoe groot de krater wordt, hangt af van hoe sterk of zacht de bodem is. Als de bodem zacht is, kan de krater 10 meter breed en 1 meter diep zijn. Hayabusa 2 blijft een paar weken aan de andere kant van de asteroïde, om niet geraakt te worden door rondvliegend puin. Het oorspronkelijke plan was om daarna af te dalen naar de krater en een tweede monster te nemen. Maar voorlopig zijn die plannen geschrapt. Hayabusa 2 moet eind 2019 vertrekken om monsters van Ryugu op Aarde te brengen.

De Hayabusa 2 wetenschappers vertelden verder dat ze vermoeden dat Ryugu opgebouwd is uit puin van een van twee mogelijke asteroïden: 142 Polana of 495 Eulalia. De monsters die Hayabusa 2 afgelopen februari verkregen heeft, gaan helpen om uit te wijzen welke van de twee het is.

Tijdens een van de presentaties werd ook deze landingvideo getoond. De verstoring op het oppervlak is vrij groot. Te zien is hoe grote stenen (50 cm – 1 meter!) opzij geschoven worden.

 

Nog een video waarin te zien is hoe Hayabusa 2 navigeerde voor de landing.

 

Bronnen:

https://phys.org/news/2019-03-hayabusa2-ingredients-life-early-solar.html

https://phys.org/news/2019-03-japan-crater-asteroid-underground-samples.html

http://science.sciencemag.org/content/early/2019/03/18/science.aav8032

Team New Horizons bespreekt nieuwe resultaten Ultima Thule

Het is nog maar 80 dagen sinds dat New Horizons langs Ultima Thule vloog. Wat hebben we er al over weten te leren? Het team van New Horizons presenteerde gisteren haar eerste wetenschappelijke resultaten tijdens de vijftigste Lunar and Planetary Science Conference in The Woodlands, Texas. Met de nieuwe gegevens die New Horizons nog steeds door stuurt, weten we inmiddels dat het object vrij plat is en dat de twee lobes langzaam tegen elkaar aan gekomen zijn. “Met de snelheid van een stevige wandeling”.

ultimathule_Slide10.jpeg

Ook opmerkelijk is hoe de platte lobes aan elkaar “geplakt” zijn. De hoek tussen het vlak van beide objecten is niet groter dan 10 graden. Dat kan zijn omdat ze zo om elkaar heen draaiden, maar toeval is niet uit te sluiten. Het object heeft weinig kraters en het is niet zeker of de kraters die er zijn veroorzaakt zijn door een inslag. Op het oppervlak zijn methanol, waterijs en organische moleculen gevonden.

ultimathule_Slide25

Het team werd gevraagd wat New Horizon’s volgende doelwit is, vertelden ze dat de kans vrij klein is dat vanaf Aarde of met de Hubble op tijd een nieuw object gevonden wordt waar New Horizons langs kan. New Horizons heeft nog wel genoeg brandstof om een zelfde burn als voor Ultima Thule nog eens te doen. Het plan is om de camera van New Horizons zelf te gebruiken om op zoek te gaan naar nieuwe kandidaten.

De video van de bespreking is hier te zien:

https://livestream.com/viewnow/lpsc2019/videos/188859772

 

Bronnen:

http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/Press-Conferences/index.php?page=2019-03-18