Mars kreeg tussen 2009 en 2016 deze schot hagel te verduren.

Ergens tussen 2009 en 2016 moet Mars geraakt zijn met een soort kosmische shotgun. Hoe we dat weten? Omdat op beelden uit 2009 deze kraters nog niet bestonden. Een kleine komeet of asteroïde moet in de tijd ertussen met hoge snelheid door de Martiaanse atmosfeer geschoten zijn. Daarbij is het in stukken gebroken voor het op de grond terecht kwam.

Waarschijnlijk wat het niet de gebruikelijke asteroïde bestaand uit ijzer of massief rots. Het is waarschijnlijk veel fragieler geweest. De enorme druk bij de tocht door de atmosfeer zorgde ervoor dat het object uiteen viel.

De 1 tot 7 meter grote kraters vielen in een gebied van 305 meter in doorsnede. De inslagen brachten lichter gekleurd materiaal naar boven dat onder het donkere oppervlak lag. Het is waarschijnlijk geen waterijs, want dat zou in die tijd (op deze plek, 30 graden van de evenaar) waarschijnlijk al gesublimeerd zijn.

De foto’s zijn gemaakt met de Context Camera van NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter.

Bronnen:

https://www.syfy.com/syfywire/sometime-in-the-past-decade-mars-suffered-an-impact-shotgun-blast

https://www.uahirise.org/ESP_057984_1490

Tuimelende rotsblokken vormden mogelijk groeven op Phobos.

Mars-maan Phobos heeft vreemde groeven over het hele hemellichaam. De vraag is waar die vandaan komen. Zijn ze ontstaan door schokgolven van een inslag? Heeft Phobos een ring gehad die terug gevallen is op het oppervlak? Of heeft het toch iets met de grote Stickney krater te maken? Nieuw onderzoek wijst op het laatste.

En dat is gek, want als het met de Stickney krater te maken heeft, zou je verwachten dat alle groeven naar deze krater wijzen. Maar dat is niet zo. Sommige groeven lopen over elkaar heen. Dat zou er op wijzen dat niet alle groeven op hetzelfde moment zijn gevormd. Op sommige plaatsen zijn helemaal geen groeven.

In een simulatie speelden wetenschappers de inslag die de 9 km grote Stickney krater vormde na. Rotsblokken die daarbij rondgeslingerd werden, vielen terug en rolden een tijd over het oppervlak en daarbij werden de groeven gevormd. Op grotere objecten zouden deze rotsblokken niet zo ver gekomen zijn, maar op de 27 km grote Phobos bleven ze over heel Phobos rond rollen. De plaatsen waar geen groeven te zien waren, zijn lagere gebieden waar de rotsblokken overheen “gesprongen” zijn alsof van een skischans.
https://www.universetoday.com/140593/strange-grooves-on-phobos-were-caused-by-boulders-rolling-around-on-its-surface/

Toch geen zout water op oppervlak van Mars gedetecteerd.

Bij nader inzien heeft de Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) op Mars geen vloeibaar water aan de oppervlakte gezien. In 2015 werd deze vondst groots aangekondigd. MRO had perchloraat gevonden in de donkere strepen in kraters, die leken of er water naar beneden had gelopen. Water met perchloraat kan op Mars vloeibaar zijn. Maar nieuw onderzoek toont aan de vondst van perchloraat in deze strepen op een fout in de gegevensverwerking berust.

De camera van MRO waarmee de waarnemingen gemaakt zijn, de Compact Reconnaissance Imaging Spectrometer for Mars (CRISM), werkt heel goed, maar niet perfect. Soms, als de camera van een donker naar licht gebied gaat, zorgt een kleine vertraging ervoor, dat sommige pixels net langer licht aangeven, terwijl dat er niet was. In het spectrum wordt dan een extra piek gezien. Daarvan waren de wetenschappers op de hoogte, en ze hadden methode om die pieken uit de gegevens te verwijderen. Het blijkt dat in 0,05% van de gevallen het er voor zorgde dat perchloraat gedetecteerd werd waar het er niet was.

De wetenschappers kwamen er achter toen ze perchloraat overal op Mars vonden, ook op plaatsen waar het geologisch niet kon kloppen. Het betekent niet dat er geen perchloraat in de bodem van Mars zit, maar dat het moeilijker is om het goed te detecteren.
https://www.sciencenews.org/article/mars-reconnaissance-orbiter-glitch-liquid-water