Curiosity rover onderzoekt gebied met veel klei

Hier op deze blog is het al een tijdje stil rond de Mars-rover Curiosity. Onterecht. Curiosity is onlangs in een gebied terecht gekomen, dat astronomen hoog op hun verlanglijstje hadden staan toen ze de missie voor Curiosity opstelden: een gebied met veel klei. Klei vormt vrijwel altijd bij aanwezigheid van water. En Curiosity heeft een lab aan boord waarmee aangeboorde monsters van die klei onderzocht kunnen worden.

Curiosity heeft twee keer een monster aangeboord. De eerste keer op een steen die de naam “Aberlady” kreeg. Maar de boor zorgde ervoor dat de steen opgetild werd. Omdat het team niet zeker was of het monster wat ze verkregen hadden van de steen was of het zand eronder, gooiden ze het monster weg en probeerden het een tweede keer.

aberlady-before-and-after.gif
Het resultaat van de boorpoging op de steen genaamd “Aberlady”. Animatie gemaakt door Emily Lakdawalla.

Dit monster, geboord van een nabijgelegen steen genaamd “Kilmarie”, was wel goed en is inmiddels onderzocht in het lab (Sample Analysis at Mars). Het kost nog wel even tijd voor we de resultaten van die analyse te horen krijgen.

 

 

 

 

20190528_sol2410_clouds2.gif
Een animatie van lichtende nachtwolken gefotografeerd op sol 2410 (18 mei 2019) en gemaakt door Justin Coward.

Curiosity is zich niet alleen aan het richten op de grond, maar ook op de lucht. Het heeft lichtende nachtwolken gefotografeerd. Vanuit Nederland kunnen rond deze tijd soms (Aardse) lichtende nachtwolken gezien worden. Het zijn wolken op grote hoogte (70-80 km) die onder speciale condities vormen. Curiosity heeft ze eerder waargenomen op Mars. Om ze te fotograferen is wel 10 tot 70 seconden sluitertijd nodig, vandaar dat ze wat spectaculairder lijken.

20190410_2356MH0007210010804566C00_DXXX_stitch_scalebar.jpg
Een mozaiek van afgeronde kiezeltjes gemaakt op sol 2356 (24 maart 2019) van een gebied genaamd Glen Torridon. De opmerkelijk afgeronde steentjes wijst erop dat er behoorlijk wat water gestroomd moet hebben. Foto bewerkt door Emily Lakdawalla.

 

Bronnen:

http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2019/curiosity-update-sols-2313-2387.html

https://www.nasa.gov/feature/jpl/nasas-curiosity-mars-rover-finds-a-clay-cache

http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2019/curiosity-noctilucent-clouds.html

Ceres’ oppervlak is rijk aan organisch materiaal, vermengd met klei.

Het oppervlak van Ceres is rijk aan organische stoffen dat vermengd is met klei (water en rotsachtig materiaal). Dat blijkt uit metingen van de Dawn missie. De organische stoffen zijn vermoedelijk afkomstig van oude koolstofhoudende meteorieten die op Ceres terecht zijn gekomen. En kennelijk nogal veel, want het oppervlak bestaat nu voor 20% uit koolstof.

Schematic_Path_for_the_Evolution_of_Ceres____Upper_Crust-28641
Hoe de onderzoekers denken dat het oppervlak van Ceres ontstaan is. Ceres had mineralen die ontstaan zijn in aanwezigheid van water. Koolstofhoudende meteorieten sloegen in. Door de interactie van die koolstoffen werden organische stoffen gevormd. In de loop van Ceres’ leven is dit verder vermengd.

Ceres is waarschijnlijk ontstaan bij de vorming van het zonnestelsel, 4,6 miljard jaar geleden. De onderzoekers vermoeden dat Ceres afkomstig is van een koude plaats, buiten de baan van Jupiter. Toen de grote planeten later naar buiten migreerden, is Ceres naar binnen gedirigeerd.

Bron:
https://www.swri.org/press-release/swri-led-team-evidence-carbon-rich-surface-ceres