Winnaars Venus rover sensor wedstrijd bekend

In februari schreef NASA’s Jet Propulsion Laboratory (JPL) een wedstrijd uit voor een mechanische sensor voor een “uurwerk rover”. Deze Automaton Rover for Extreme Environments (AREE) moet kunnen rijden in de extreme omstandigheden op Venus: 460 graden Celsius, 90 bar atmosferische druk en af en toe een bui met zwavelzuur. Normale elektronica werkt niet meer bij deze temperaturen, vandaar dat AREE mechanisch is.

JPL zocht nog een mechanische sensor die detecteert als de rover tegen een rotsblok aan rijdt, of in een afgrond dreigt te kukelen. Daarvoor was een prijsvraag uitgeschreven met uitgebreide specificaties waar zo’n sensor aan moet voldoen. Inmiddels zijn de winnaars bekend.

De Egyptische architect Youssef Ghali won de hoofdprijs van 15.000 dollar met zijn “Venus Feelers”. Zijn systeem bestaat onder andere uit drie voorloopwieltjes in een driehoek die als het ware het terrein aftasten. Gaan de voorloopwielen te ver omhoog of omlaag, dan rijdt de rover automatisch de andere kant uit.

Er waren meerdere mechanische ontwerpers die de kans zagen om eindelijk eens in de spotlights te komen. Een aantal van hen wist prijzen in de wacht te slepen. Een team bouwde zelfs al een prototype en kreeg daarvoor ook een prijs.

Bronnen:

https://www.herox.com/VenusRover/128-meet-the-winners

Coverafbeelding: Youssef Ghali

BepiColombo heeft succesvolle passage langs Aarde tijdens corona maatregelen

Normaal gesproken worden ESA missies zoals BepiColombo geleid vanuit het vluchtleidingscentrum ESOC in Darmstadt. Maar hoe leidt je een ruimtemissie die op het punt staat dicht langs de Aarde te scheren, als je 1,5 meter afstand van elkaar moet houden? Het is bovendien een actie die je niet kunt uitstellen. De wetten van de baanmechanica wachten op niemand. Kun je een missie als BepiColombo ook leiden vanaf huis?

A_year_of_space_selfies_pillars.gif
Tijdens de flyby van BepiColombo moeten o.a. een hoop antennebewegingen worden uitgevoerd. (beelden: ESA)

ESA beseft dat een vluchtleidingscentrum met personeel met een besmettelijke ziekte ook geen goed idee is. Dus 24 maart besluit ESA dat er verregaande maatregelen nodig zijn. En dat moet liefst ook een beetje snel gebeuren, want al 10 april komt BepiColombo op slechts 12.700 km afstand langs Aarde. BepiColombo maakt die passage onderweg naar de planeet Mercurius om extra snelheid te krijgen van het Aardse zwaartekrachtveld. Ook vliegt BepiColombo een tijdje in de schaduw van de Aarde en het is de eerste keer dat het ruimteschip geen direct zonlicht opvangt.

Maar liefst 21 satellieten worden in een standby modus gebracht, waaronder twee Mars orbiters, de gloednieuwe Solar Orbiter en de vier Cluster satellieten. In deze standby modus worden alleen kritieke taken ondernomen om de ruimteschepen in leven en op koers te houden. Ondertussen werkt ESA aan maatregelen zodat een groot aantal van taken rond het beheer van deze missies vanaf thuis uitgevoerd kunnen worden.

BepiColombo_flight_control_team_take_flyby_selfie_pillars.jpg
Het vluchtleidingscentrum in Darmstadt tijdens de flyby van BepiColombo (foto: ESA)

Op tijd voor de flyby van BepiColombo is alles in stelling. Slechts een kleine bemensing is rond 10 april daadwerkelijk in het ESOC vluchtleidingscentrum aanwezig. En het werk wat men gepland heeft kan zo doorgaan. Onder andere wil ESA 11 instrumenten aan boord testen aan boord van de Mercury Planetary Orbiter (MPO). Het is deze satelliet, die nog vast zit aan de voortstuwingsmodule en de Japanse Mercury Magnetic Orbiter, die straks in een lage baan rond Mercurius hoge resolutie opnamen zal maken.

BepiColombo_s_last_close-ups_of_Earth_during_flyby_article.gif
Beelden van de Aarde door een van de camera’s van BepiColombo (foto’s ESA)

De maatregelen rond het coronavirus hebben uiteindelijk geen impact op het functioneren van BepiColombo. De hele manouvre loopt succesvol. En zo kan BepiColombo voorlopig weer even verder. Tot de eerste passage langs Venus op 15 oktober 2020.

ESA is niet de enige ruimtevaartorganisatie die vluchtleiders laat thuiswerken. Ook bij het Jet Propulsion Laboratory in Californië zitten sinds kort bestuurders van de Curiosity rover thuis.

PIA23773-16.jpg
De roverbestuurders van Curiosity die thuis werken (foto: NASA/JPL)

 

Bronnen:

http://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/BepiColombo/BepiColombo_takes_last_snaps_of_Earth_en_route_to_Mercury

http://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/BepiColombo/ESA_to_conduct_BepiColombo_flyby_amid_coronavirus_crisis

https://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/ESA_scales_down_science_mission_operations_amid_pandemic

https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?release=2020-070

Coverafbeelding: ESA

Curiosity vindt interessante organische stof met mogelijke biologische oorsprong

Curiosity vond opnieuw een organische stof op Mars: thiofeen. En dit is een interessante stof, want op Aarde vinden we thiofeen in producten die door leven zijn ontstaan, zoals olie en steenkool. Thiofeen hoeft echter niet per se een biologische oorsprong te hebben.

De Rosalind Franklin rover, die dit jaar gelanceerd moet worden, heeft een instrument (de Mars Organics Molecule Analyser) dat uitsluitsel kan geven hierover. Curiosity kan namelijk geen onderscheid maken in chiraliteit van organische moleculen, maar Rosalind Franklin wel.

Veel organische moleculen hebben een links- en rechtshandige versie. Dat is chiraliteit. Leven heeft de neiging om vooral linkshandige aminozuren en rechtshandige suikers te produceren. Vind de Rosalind Franklin dus straks links- en rechtshandige versies van een stof door elkaar, dan heeft leven daar waarschijnlijk niet de hand in gehad. Maar vind ESA’s rover zogenaamde homochiraliteit, dan is dat een duidelijke hint naar biologisch leven.

1920px-Chirality_with_hands.svg.png
Chiraliteit in organische molekulen zijn als de linker en rechter versie van handen.  (Afbeelding: NASA)

Deze vondst van thiofeen werd gedaan in een monster dat Curiosity in 2015 onderzocht. Uiteraard is de rover inmiddels veel verder. De boor doet het nog steeds en onlangs onderzocht Curiosity een nieuw monster. Deze week had de rover een uitdaging: de beklimming van een heuvel genaamd Greenheugh.

Curiosity moest daarbij soms stijgingen van 30 graden overbruggen. Als je er goed over nadenkt, zijn dat geen misselijke klimmen. Dertig graden vertaalt zich naar een stijgingspercentage van 58%. Ter vergelijkin: de steilste weg in de wereld, is (volgens het Guiness Book of World Records) is Ffordd Pen Llech in Harlech in Wales. Die weg gaat op zijn steilst 37,45% omlaag (het is eenrichtingsverkeer). Maar Curiosity wist gisteren zijn veel steilere weg te overbruggen en de top van de heuvel te bereiken, dankzij zijn elektromotoren.

ESeLaN4UYAAg5tC.jpg
De klim van Curiosity naar GreenHeugh pediment. (Foto: NASA/JPL)

Vlak daarvoor maakte Curiosity ook een nieuw panorama met de hoogste resolutie ooit.

Hier is een 360 graden versie van Curiosity’s panorama.

 

Verrassend genoeg bevat het door het Witte Huis voorgestelde NASA budget voor het volgende fiscale jaar geen geld voor Curiosity meer. En ook niet voor de Mars Odyssey orbiter die sinds 2001 in een baan rond Mars draait. En dat ondanks dat de wetenschappelijke missies vorig jaar nog als “uitstekend” werden beoordeeld.

Maar zoals wel vaker kan het Witte Huis wel van alles willen, maar komen dit soort verzoeken niet door het Amerikaanse Congres of Senaat. Zo zou in voorgaande jaren de WFIRST telescoop ook geschrapt worden en ook in het komende budget, maar dit project loopt gewoon door.

 

Bronnen:

https://www.universetoday.com/145280/curiosity-finds-organic-molecules-that-could-have-been-produced-by-life-on-mars/

https://mars.nasa.gov/msl/mission-updates/8624/sols-2696-2698-made-it/

https://www.nasa.gov/feature/jpl/nasas-curiosity-mars-rover-snaps-its-highest-resolution-panorama-yet

https://www.planetary.org/blogs/casey-dreier/2020/fy-2021-pbr-for-planetary-science.html

Coverfoto: NASA/JPL/MSSS via de Planetary Society

 

 

Help NASA een Venus rover bouwen

Hou je van steampunk en ben je een beetje handig? Dan is deze uitdaging van NASA’s Jet Propulsion Laboratory (JPL) misschien wel wat voor jou. NASA zou een rover willen neerzetten op Venus. Maar met een temperatuur van 460 graden en een luchtdruk die een onderzeeër ineen zou drukken is dat geen sinecure.

Normale elektronica laat het bij deze temperaturen ruimschoots afweten, dus denkt men bij JPL aan een “uurwerk rover”, een rover die geheel mechanisch werkt. Jazeker, de 19e eeuw herleeft! Een cruciaal ding wat daarbij alleen ontbreekt is een sensor die obstakels detecteert, zodat de rover die ontwijkt. Daarom heeft het Jet Propulsion Laboratory een competitie uitgeschreven. Als jij het winnende idee aanbrengt, kun je hiermee $30.000 verdienen.

De sensor moet gaan werken op JPL’s Automaton Rover for Extreme Environments (AREE). JPL wil met dit concept weken of maanden onderzoek doen op onze buurplaneet (tot nu toe overleefden landers op Venus niet meer dan 2 uur). AREE moet een rover worden met vier wielen van 75 cm doorsnede. Met zijn dichte atmosfeer is windenergie supergoedkoop op Venus, en daarom heeft JPL een windmolen op de rover in gedachten.

(De ontwerpers hebben ook een versie overwogen volgens het Strandbeest ontwerp van Theo Jansen, maar nadat ze met hem spraken leken wielen toch een praktischer ontwerp)

De website vertelt waar de sensor aan moet voldoen. De sensor moet hellingen van 30 graden detecteren (op- of aflopend) en rotsblokken van 35 cm hoogte of 35 cm diepe gaten vinden. Als de sensor zo’n obstakel detecteert, moet er een palletje uit gaan steken, waardoor de uurwerk-computer het signaal krijgt een andere richting uit te gaan.

De deadline voor de competitie is 29 mei.

 

Scott Manley vertelt in deze video nog eens hoe groot de uitdagingen van zo’n rover op Venus zijn:

 

Bron:

https://www.herox.com/VenusRover/overview

Coverafbeelding: Jet Propulsion Laboratory

Voorspoedige tests van de ExoMars parachutes

Er zijn goede ontwikkelingen rond de parachutes van de Europees-Russische ExoMars 2020 missie. Dat is de missie die de Rosalind Franklin rover in 2021 op Mars moet zetten. De parachutes die nodig zijn om af te remmen van 21.000 km per uur tot enkele km per uur, werden eerder dit jaar getest. Beide hoofdparachutes, een van 15 meter en een van 35 meter, raakten daarbij beschadigd. Heel vervelend, want veel tijd om te testen heeft ESA niet meer. De lancering moet tussen 26 juli en 11 augustus 2020 plaats vinden. En het ruimteschip, met parachutes, moet ruim voor die tijd ontsmet en ingepakt worden.

ESA vroeg de hulp in van experts bij NASA’s Jet Propulsion Laboratory. JPL heeft al heel lang ervaring met landen op Mars, alhoewel ExoMars’ 35 meter parachute groter is dan alles wat tot nu toe gevlogen heeft naar Mars. De experts van JPL konden desondanks nuttige aanwijzingen geven om de parachutes makkelijker te laten ontvouwen met minder wrijving en dus minder schade.

Dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Bij nieuwe hoge snelheidstests op de grond ontvouwden de parachutes zich zonder schade. Er worden nog meer van deze tests gepland. De uiteindelijke test van grote hoogte moet in februari-maart in Utah gaan plaats vinden. Die test moet goed verlopen, anders wordt de lancering komende zomer afgeblazen. Dat uitstel betekent extra kosten en het is maar de vraag of de missie dan genoeg budget krijgt om twee jaar later door te gaan.

De 310 kg zware Rosalind Franklin rover moet vooralsnog op 21 maart 2021 landen op Mars, op een Russisch platform genaamd Kazachok (“kleine kozak”).

Bronnen:

http://www.esa.int/Science_Exploration/Human_and_Robotic_Exploration/Exploration/ExoMars/Promising_progress_for_ExoMars_parachutes

Mars helikopter passeert belangrijke tests

NASA gaat in 2020 een kleine helikopter meesturen met de Mars 2020 rover. De 1,8 kg wegende helikopter heeft inmiddels een aantal belangrijke tests glansrijk doorstaan. Als alles goed gaat, moeten de rover en helikopter landen in de Jezero krater op 18 februari 2021.

 

Oh ja, en je kunt ook je naam mee sturen met de Mars 2020 rover, mocht je dat nog niet hebben gedaan. Dit kan nog tot en met 30 september.

https://mars.nasa.gov/participate/send-your-name/mars2020/

 

Bron:

https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=7417

 

Robotarm Mars InSight gaat warmtesonde wellicht een handje helpen

Het Mars InSight team gaat een nieuwe poging doen om de warmtesonde HP3 de bodem in te krijgen. Deze “mol” moet zich in de grond boren, maar in februari kwam hij niet verder dan 30 cm diep en het bovenste deel zit nog in de tube waarin hij aanvankelijk was opgeslagen (de “support structure”).

 

22515_PIA23274-16.jpg
De HP3 sonde zit momenteel deels in de grond en deels nog in zijn “support structure”. (Afbeelding: NASA/JPL-Caltech/DLR)

Missieplanners willen half juli proberen om deze tube van de warmtesonde af te tillen, zodat ze beter kunnen zien wat er mis gaat.

De methode is niet helemaal zonder risico. Er zitten veren in de support structure van HP3 die de sonde nog kunnen raken. Daardoor zou met de support structure de sonde ook uit de bodem getrokken kunnen worden. En als dat gebeurt, dan krijgt Mars InSight hem niet meer in de bodem.

1-insightsteam.jpg
Het plan is om de grond naast de warmtesonde aan te drukken met de robotarm, zodat de sonde genoeg wrijving krijgt om verder te graven. (Foto: NASA/JPL-Caltech)

Daarna gaan ze misschien de robotarm gebruiken om op de bodem naast de mol aan te drukken. Het lijkt er namelijk op dat de mol niet genoeg weerstand krijgt van de bodem om dieper te graven. De robotarm kan net voor die extra wrijving zorgen dat de sonde dieper kan komen. De afgelopen maanden is het HP3 team bezig geweest om deze scenario’s uit te testen.

Bronnen:

https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=7416

https://mars.nasa.gov/news/8444/common-questions-about-insights-mole/?site=insight

 

De seismometer van Mars InSight heeft een beschermende kap.

De seismometer van de Mars InSight lander staat al weer anderhalve maand op de Mars-bodem. Nu is ook de beschermende kap erover gezet. Deze kap zorgt ervoor dat de seismometer niet te koud wordt in de nacht en niet te veel opwarmt overdag. Seismometers zijn namelijk gevoelig voor temperatuursschommelingen. De SEIS seismometer heeft daarom meerdere isolatielagen in het instrument en nu er ook omheen.

20190204_insight-wts-deploy-seis-anim.gif

Leuk feitje: onder de koepel die over SEIS geplaatst is, hangt een thermisch schort. Dit schort wordt omlaag getrokken door een maliënkolder met metalen schubben eraan. Dit beschermt tegen de invloed van wind.

JPL InSight Testbed

Nu volgt de plaatsing van de hittesonde (HP3) op de bodem. Het duurt nog even voor die de bodem in gaat boren.

http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2019/insight-wts-placed.html

https://www.nasa.gov/feature/jpl/insights-seismometer-now-has-a-cozy-shelter-on-mars

InSight grijpt en Curiosity boort.

Er gebeurt weer van alles op Mars. Mars InSight bereid zich voor om de seismometer op de grond te zetten.

De Curiosity rover heeft weer een monster aan geboord. Dat was nog lastiger dan je misschien dacht. Wetenschappers hadden interessant gesteente gevonden om te onderzoeken, maar het gesteente was te hard voor de boor. De boor kwam niet diep genoeg om een geschikt monster te verkrijgen.
https://mars.nasa.gov/msl/mission/mars-rover-curiosity-mission-updates/?mu=sols-2160-2162-go-for-drill-on-the-red-jura

Maar nu is het wel gelukt en wetenschappers zijn best een beetje opgelucht. Dit was het 19e monster dat Curiosity geboord heeft.

Onderweg maakte de rover ook nog deze foto van gelaagd gesteente (bewerkt door Justin Coward).

Sol 2262 - Lairig Ghru

Bronnen:
https://mars.nasa.gov/msl/mission/mars-rover-curiosity-mission-updates/?mu=sols-2160-2162-go-for-drill-on-the-red-jura