Curiosity meet op slimme wijze de dichtheid van het gesteente waarover het rijdt

Af en toe lees je artikelen waaruit weer eens blijkt hoe vindingrijk sommige wetenschappers zijn. Neem nou dit onderzoek naar de dichtheid van gesteente in de Gale krater. Curiosity heeft een scala aan instrumenten aan boord, maar je kunt er niet de dichtheid mee meten van het gesteente waarover de rover rijdt. Of toch wel? Want Curiosity heeft ook een aantal accelerometers aan boord. Accelerometers heb je ook in je mobiel, maar die van Curiosity zijn veel nauwkeuriger. Ze zijn nodig om te weten onder welke hoek de rover rijdt, zodat de software kan ingrijpen als het voertuig gevaarlijk begint te hellen.

Technici krijgen die accelerometer gegevens doorgezonden, ook als de rover stil staat. En dan wordt het interessant. Want de accelerometers zijn zo gevoelig dat ze kleine afwijkingen als gevolg van de plaatselijke zwaartekracht kunnen meten. Een team van wetenschappers besloot daarom 5 jaar aan accelerometer gegevens te onderzoeken.

curiosity-gravity-figure-2.jpg
Als Curiosity verder van het centrum van Mars raakt (bijv. door een heuvel te bestijgen), wordt de zwaartekracht iets minder. De grijze lijn laat zien dat deze minder afnam dan verwacht werd (de stippellijn).

Wat blijkt: de dichtheid van het gesteente blijkt veel minder te zijn dan gedacht: 1680 kilogram per kubieke meter in plaats van 2810. Dit wijst erop dat het gesteente poreuzer is dan gedacht. Dit leert ons iets over de geschiedenis van de Gale krater. Men dacht dat er, toen er water in de krater stond (4 miljard jaar geleden), veel meer sediment opgestapeld was. Misschien is de krater toen niet volledig met water gevuld.

https://asunow.asu.edu/20190131-discoveries-mars-rover-curiosity-makes-first-gravity-measuring-traverse-red-planet

InSight grijpt en Curiosity boort.

Er gebeurt weer van alles op Mars. Mars InSight bereid zich voor om de seismometer op de grond te zetten.

De Curiosity rover heeft weer een monster aan geboord. Dat was nog lastiger dan je misschien dacht. Wetenschappers hadden interessant gesteente gevonden om te onderzoeken, maar het gesteente was te hard voor de boor. De boor kwam niet diep genoeg om een geschikt monster te verkrijgen.
https://mars.nasa.gov/msl/mission/mars-rover-curiosity-mission-updates/?mu=sols-2160-2162-go-for-drill-on-the-red-jura

Maar nu is het wel gelukt en wetenschappers zijn best een beetje opgelucht. Dit was het 19e monster dat Curiosity geboord heeft.

Onderweg maakte de rover ook nog deze foto van gelaagd gesteente (bewerkt door Justin Coward).

Sol 2262 - Lairig Ghru

Bronnen:
https://mars.nasa.gov/msl/mission/mars-rover-curiosity-mission-updates/?mu=sols-2160-2162-go-for-drill-on-the-red-jura

Voor complexe organische stoffen op Mars is niet persé leven nodig, zegt onderzoek

In juni maakte NASA bekend dat de Curiosity rover complexe organische stoffen gevonden had in een monster dat het aangeboord had. De gedachte dat microorganismen die stoffen achtergelaten hebben is natuurlijk heel aantrekkelijk. Of is er toch iets anders aan de hand? Een team van wetenschappers heeft drie meteorieten van Mars onderzocht op organische stoffen. En zij denken dat deze organische stoffen zijn gevormd door chemische reacties in aanwezigheid van (pekel-)water.

De combinatie van mineralen en pekelwater kan gaan werken als een soort batterij die het kooldioxide in de atmosfeer omzet tot complexe organische stoffen. Dit proces zou niet alleen op Mars kunnen werken, maar ook op Europa, Enceladus en zelfs de vroege aarde. Deze organische stoffen hebben misschien ooit aan de basis van leven gestaan in plaats dat ze het resultaat ervan is.

https://phys.org/news/2018-10-naturally-batteries-fueled-carbon-synthesis.html

http://advances.sciencemag.org/content/4/10/eaat5118