Magma is misschien het antwoord op de vraag hoe de maan gevormd werd

Zelfs 50 jaar na Apollo 11 blijven er vragen over hoe de maan is ontstaan. De gangbare theorie is dat 50 miljoen jaar na de vorming van het zonnestelsel een protoplaneet ter grootte van Mars, Theia genoemd, op onze jonge planeet ingeslagen is. Als je die theorie test in een computersimulatie krijg je een maan die voornamelijk bestaat uit het materiaal van Theia. Uit 382 kilogram aan monsters die de Apollo vluchten terug brachten bleek dat de maan voornamelijk uit hetzelfde materiaal als de Aarde bestaat. Dus wat klopt er niet?

Wetenschappers uit Japan en de V.S. zeggen nu dat in de bestaande modellen een ding over het hoofd gezien is: de Aarde was in die tijd bedekt met een zee van magma, terwijl Theia al een vast object was. Na de inslag werd het magma nog meer verhit en zette het uit. Als je dat gegeven in de computersimulatie meeneemt, dan komt dat magma in een baan rond de Aarde en vormt een maan met 80% materiaal van de Aarde.

Zulke computersimulaties worden trouwens uitgevoerd in supercomputers die de trajecten van miljoenen tot miljarden deeltjes kunnen berekenen. Voor een wetenschappelijk artikel zoals deze worden bovendien vele variabelen getest om te zien of de theorie dan nog steeds stand houdt. Hierna zullen andere wetenschappers waarschijnlijk de theorie willen testen, bijvoorbeeld met monsters die met Apollo verzameld zijn.

Bron:

https://phys.org/news/2019-04-magma-key-moon-makeup.html

Credits afbeelding: Hosono, Karato, Makino en Saitoh

Tuimelende rotsblokken vormden mogelijk groeven op Phobos.

Mars-maan Phobos heeft vreemde groeven over het hele hemellichaam. De vraag is waar die vandaan komen. Zijn ze ontstaan door schokgolven van een inslag? Heeft Phobos een ring gehad die terug gevallen is op het oppervlak? Of heeft het toch iets met de grote Stickney krater te maken? Nieuw onderzoek wijst op het laatste.

En dat is gek, want als het met de Stickney krater te maken heeft, zou je verwachten dat alle groeven naar deze krater wijzen. Maar dat is niet zo. Sommige groeven lopen over elkaar heen. Dat zou er op wijzen dat niet alle groeven op hetzelfde moment zijn gevormd. Op sommige plaatsen zijn helemaal geen groeven.

In een simulatie speelden wetenschappers de inslag die de 9 km grote Stickney krater vormde na. Rotsblokken die daarbij rondgeslingerd werden, vielen terug en rolden een tijd over het oppervlak en daarbij werden de groeven gevormd. Op grotere objecten zouden deze rotsblokken niet zo ver gekomen zijn, maar op de 27 km grote Phobos bleven ze over heel Phobos rond rollen. De plaatsen waar geen groeven te zien waren, zijn lagere gebieden waar de rotsblokken overheen “gesprongen” zijn alsof van een skischans.
https://www.universetoday.com/140593/strange-grooves-on-phobos-were-caused-by-boulders-rolling-around-on-its-surface/