Ceres’ oppervlak is rijk aan organisch materiaal, vermengd met klei.

Het oppervlak van Ceres is rijk aan organische stoffen dat vermengd is met klei (water en rotsachtig materiaal). Dat blijkt uit metingen van de Dawn missie. De organische stoffen zijn vermoedelijk afkomstig van oude koolstofhoudende meteorieten die op Ceres terecht zijn gekomen. En kennelijk nogal veel, want het oppervlak bestaat nu voor 20% uit koolstof.

Schematic_Path_for_the_Evolution_of_Ceres____Upper_Crust-28641
Hoe de onderzoekers denken dat het oppervlak van Ceres ontstaan is. Ceres had mineralen die ontstaan zijn in aanwezigheid van water. Koolstofhoudende meteorieten sloegen in. Door de interactie van die koolstoffen werden organische stoffen gevormd. In de loop van Ceres’ leven is dit verder vermengd.

Ceres is waarschijnlijk ontstaan bij de vorming van het zonnestelsel, 4,6 miljard jaar geleden. De onderzoekers vermoeden dat Ceres afkomstig is van een koude plaats, buiten de baan van Jupiter. Toen de grote planeten later naar buiten migreerden, is Ceres naar binnen gedirigeerd.

Bron:
https://www.swri.org/press-release/swri-led-team-evidence-carbon-rich-surface-ceres

ESA promovendi werken aan Ceres sample return missie.

Dingen die je soms tegen komt op Twitter: promovendi die bij ESA toekomstige missies ontwerpen. Zoals een Ceres sample return missie die Calathus moet gaan heten. Calathus (genoemd naar de mand waarin de godin Ceres de oogst in mee neemt) moet gaan landen in de Occator krater (bekend van de “bright spots”). Met een boor moet de ruimtesonde monsters verkrijgen. Er wordt ook een instrumentenpakket met camera achter gelaten worden op het oppervlak.

Even voor de goede orde: er moet nog heel wat water door de ondergrondse oceanen van Ceres stromen voor Calathus gelanceerd wordt, maar het is interessant te weten dat Ceres op de agenda staat. Volgens de huidige plannen kunnen we de monsters op Aarde verwachten in 2040. (Ik ben dan 70.)
https://www.esa.int/Education/ESA_Academy/Future_opportunities2

Dawn missie ten einde.

In deze week is nog een zeer productieve NASA missie ten einde gekomen: Dawn. Dawn is de eerste ruimtesonde die in een baan gedraaid heeft om twee hemellichamen: Vesta en Ceres. Dawn werd in 2007 gelanceerd. In 2011 kwam het in een baan rond Vesta. Vesta is het tweede grootste hemellichaam in de asteroïdengordel. Na Vesta in kaart gebracht te hebben, verliet Dawn dit hemellichaam in 2012.

In 2015 kwam Ceres in beeld. Ceres is een vrij donker object, maar er waren twee plekken die beduidend lichter waren: de “bright spots”. Dat was een van de verrassingen die Ceres in petto had. Ceres bleek bij nader onderzoek mogelijk een oceaan onder het oppervlak te herbergen, compleet met restanten van ijsvulkanisme. De “bright spots” bleken achtergelaten zouten van zulk vulkanisme. Het vermoeden rees dat Ceres niet van de asteroïdengordel afkomstig was, maar dat het ooit uit de Kuipergordel gekomen is.

Missieplanners wisten dat de brandstof van Dawn’s standregelingsysteem aan het opraken was. Ze besloten dit jaar nog een keer voor maximaal resultaat te gaan en de satelliet in een baan te parkeren waarbij het op het laagste punt op slechts 35 km hoogte over het oppervlakte scheerde. Zo wist Dawn nog foto’s te maken van de Occator krater (de locatie van de “bright spots”) met een resolutie van enkele meters.

Dawn was een missie in NASA’s Discovery klasse: dit zijn missies die veel goedkoper zijn dan traditionele missies, zoals bijvoorbeeld Cassini. Je kon soms merken dat Dawn tegen zijn beperkingen aan liep. Zeker omdat Ceres zo’n ander object was dan iedereen dacht. De vindingrijkheid van de wetenschappers en technici van Dawn zorgde ervoor dat toch veel vragen beantwoord konden worden. De interesse in Ceres is zeker gewekt.

Bron:
https://www.nasa.gov/press-release/nasa-s-dawn-mission-to-asteroid-belt-comes-to-end