Gaat NASA’s Orion wel op NASA’s SLS raket gelanceerd worden?

Er is deze week een heleboel te doen geweest rond NASA en de Amerikaanse politiek. Begin deze week werd het door de regering Trump voorgestelde NASA budget gepresenteerd. NASA krijgt er geld bij, maar niet alles is even rooskleurig. Vice president Mike Pence is alle vertragingen rond de Space Launch System raket (SLS) zat. Het budget vraagt om een 17% reductie op de ontwikkeling ervan. Dit budget is verre van definitief. Het moet nog langs het Amerikaanse Congres, maar het is een slechte start.

Woensdag moest NASA directeur Jim Bridenstine uitleg geven over het uitstel van SLS. De raket had al in 2017 zijn eerste vlucht moeten maken. De laatste deadline voor de eerste vlucht van Orion met de Europese Service Module stond op juni 2020. Nu lijkt de raket pas in 2021 gelanceerd te worden. Maar Bridenstine had een verrassing: wat als we de Orion nu eens op een andere raket lanceren? NASA is aan het onderzoeken of dat mogelijk is.

Makkelijk zal dat niet worden. Deze Exploration Mission 1 zou namelijk een vlucht achter de maan maken. Geen enkele raket op dit moment is krachtig genoeg om de Orion met Service Module daar te brengen, ook de Falcon Heavy niet. De oplossing is om de opduwraket apart te lanceren en die aan de Service Module te laten koppelen. En daar hebben we meteen een probleem. Dit moet allemaal nog ontworpen en gebouwd worden. De kans is groot dat zo’n oplossing net zo goed niet voor juni 2020 klaar is.

sls_rocket_evolution.jpg

In de toekomst zou SLS ook een krachtigere tweede trap krijgen, de Exploration Upper Stage, die grote vrachten naar de maan of verder zou kunnen brengen. Daar ziet het ook niet goed voor uit. En ook niet voor de upgrade daarna, de Block 2. Dit alles is op de langere baan gezet om ervoor te zorgen dat de eerste vlucht in ieder geval niet té veel uitstel krijgt.

We zullen moeten afwachten hoever het totale SLS project straks gaat komen. Zeker als commerciële partijen straks vergelijkbare grote vrachten goedkoper kunnen lanceren.

Bronnen:

https://arstechnica.com/science/2019/03/nasas-new-budget-raises-questions-about-the-future-of-its-sls-rocket/

https://spacepolicyonline.com/news/nasa-studying-launching-em-1-on-commercial-rockets-not-sls/

https://blogs.nasa.gov/bridenstine/2019/03/14/a-message-to-the-workforce-on-sls-and-orion/

https://www.nasaspaceflight.com/2019/03/nasa-boeing-sls-core-stage-structural-tests-marshall/

 

NASA vraagt commerciële partijen een maanlander te ontwikkelen

NASA heeft vorige week plannen bekend gemaakt waarmee ze in 2028 een eerste bemanning op de maan wil zetten. Het is eigenlijk een verlanglijstje die NASA vraagt aan commerciële partijen. Ze vragen om een “Human Landing System” te bouwen. Dit systeem bestaat uit drie delen: een afdalingsmodule, een herbruikbare lanceermodule die astronauten weer naar een baan rond de maan brengt en een eveneens herbruikbaar Transfer voertuig dat de astronauten naar Aarde brengt.
Bedrijven kunnen intekenen om een of meerdere onderdelen te bouwen. De afdalingsmodule moet al in 2024 zijn eerste onbemande test maken.
Scott Manley heeft een aardige video waarin het systeem verder wordt uitgelegd (en getest in het spel Kerbal Space Program).
Bronnen:

 

Luistertip: een interview met Elizabeth Turtle van Dragonfly en Europa Clipper

Dit jaar moet de knoop doorgehakt worden door NASA waar de volgende New Frontiers missie naartoe gaat. Wordt het CAESAR, een monstername missie naar komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko, of wordt het Dragonfly, een dubbel-quadcopter naar Saturnus-maan Titan. In een poll op onze Facebook groep meer dan een jaar geleden was Dragonfly met afstand de favoriet.

Elizabeth “Zibi” Turtle van het Dragonfly project werd in een recente podcast aflevering van Planetary Radio geïnterviewd door presentator Mat Kaplan. Zo komen te weten dat Dragonfly voor een drone best groot is. Meer dan een meter hoog (maar de atmosfeer van Titan is dik genoeg om hem te laten vliegen). En we leren in wat voor gebied Dragonfly moet gaan landen (duinen van organisch materiaal) en waarom.

In het begin zal Dragonfly nog niet in de buurt van de methaanmeren van Titan komen. Die zijn op moment van aankomst in het noorden en daar schijnt de zon niet. Geen zon, dan ook geen signalen van Aarde (die vanaf Saturnus gezien vlakbij aan de hemel staat).

En Elizabeth Turtle werkt ook aan een camera op de Europa Clipper missie die naar de gelijknamige Jupiter-maan moet gaan. Je kunt de uitzending hier beluisteren:

http://www.planetary.org/multimedia/planetary-radio/show/2019/0116-2019-elizabeth-turtle-dragonfly-clipper.html

 

Hier is ook nog een presentatie van Elizabeth Turtle:

ESA promovendi werken aan Ceres sample return missie.

Dingen die je soms tegen komt op Twitter: promovendi die bij ESA toekomstige missies ontwerpen. Zoals een Ceres sample return missie die Calathus moet gaan heten. Calathus (genoemd naar de mand waarin de godin Ceres de oogst in mee neemt) moet gaan landen in de Occator krater (bekend van de “bright spots”). Met een boor moet de ruimtesonde monsters verkrijgen. Er wordt ook een instrumentenpakket met camera achter gelaten worden op het oppervlak.

Even voor de goede orde: er moet nog heel wat water door de ondergrondse oceanen van Ceres stromen voor Calathus gelanceerd wordt, maar het is interessant te weten dat Ceres op de agenda staat. Volgens de huidige plannen kunnen we de monsters op Aarde verwachten in 2040. (Ik ben dan 70.)
https://www.esa.int/Education/ESA_Academy/Future_opportunities2