Het opblazen van een asteroïde die onze kant uit komt is misschien niet zo’n goed idee.

Wetenschappers hebben een nieuwe reden gevonden waarom de film Armageddon met Bruce Willis niet klopt. Okee, dat was waarschijnlijk niet waar ze voor gingen toen ze het artikel schreven. Wat ze wilden weten was of een asteroïde onschadelijk gemaakt kan worden door hem op te blazen.

De simulatie ging uit van de impact van een 1,2 km groot stuk gesteente (met een snelheid van 5 km/s) op een asteroïde van 25 km grootte. Aanvankelijk verschenen miljoenen barsten in de grote asteroïde. De asteroïde brak echter niet volledig in stukken. Een grote kern ervan bleef bestaan en deze trok weer puin aan. Daaruit ontstond binnen een paar uur een nieuwe asteroïde.

Er bestaan gelukkig ook andere methoden om te voorkomen dat een asteroïde de Aarde raakt. Zo kun je hem wit verven, waardoor hij meer zonlicht reflecteert. Dat alleen al kan ervoor zorgen dat hij in een voor ons veiligere baan raakt. Maar ja, leg dat een regiseur als Michael Bay maar eens uit.

https://releases.jhu.edu/2019/03/04/breaking-up-is-hard-to-do-asteroids-are-stronger-harder-to-destroy-than-previously-thought/

 

Hayabusa 2’s spectaculaire touchdown video is vrijgegeven

Op 21 februari daalde de Japanse ruimtemissie Hayabusa 2 af naar de asteroïde Ryugu om een monster te nemen. Hiervoor daalde de ruimtesonde af naar het oppervlak van de 900 meter grote ruimterots om hem aan te tikken, een kogel af te vuren en monsters op te pikken. Het duurde wat langer om de videobeelden over te zenden, maar hier is hij dan. De video is 5 keer versneld afgespeeld.

 

Je ziet de schaduw van Hayabusa 2 boven het oppervlak hangen. Een witte stip linksbeneden is een van de “target markers” die Hayabusa 2 achtergelaten heeft. Deze hielp met de nauwkeurigere landing. Het rotsblok links naast de landingsplaats (te zien op 0:30), is ongeveer even groot als Hayabusa 2 (zonder zonnepanelen). Dat was waarom de landing nogal riskant was: de satelliet zou tegen een rotsblok kunnen tikken en uit koers raken.

Zodra de monsternamehoorn (“sampler horn”) de bodem raakt, werd een projectiel afgeschoten. Je ziet materiaal alle kanten uit schieten. Volgens het Hayabusa 2 team is het waarschijnlijk dat er monster hiervan opgevangen is. In de monsternamehoorn zit een roterende cylinder dat materiaal in de hoorn kan afscheiden van de buitenwereld. Dit zal in december 2020 mee terug naar Aarde gebracht worden. De ruimtesonde maakt zich, vanwege het rondvliegende materiaal meteen uit de voeten. Steentjes en stof gedraagt zich in feite in microzwaartekracht.

Bronnen:

http://www.planetary.org/blogs/jason-davis/hayabusa2-touchdown-video.html

http://www.hayabusa2.jaxa.jp/en/enjoy/material/press/Hayabusa2_Press20190305_ver9_en.pdf

Hayabusa-2 maakt een geslaagde touchdown op asteroïde Ryugu

Gisteravond daalde Hayabusa-2 af naar de asteroïde Ryugu om er een monster van te nemen. Hiervoor moest de monstername-hoorn tegen het oppervlak geplaatst worden. Daarna moest een projectiel afgeschoten worden, zodat stof en gruis van het oppervlak omhoog zo komen. Wat niet lukte op Hayabusa-1, lukte vannacht wel met Hayabusa-2. Je ziet dan ook dat het vluchtleidingscentrum zeer opgelucht is als het nieuws binnen komt.


 

Een volgende stap is dat foto- en videomateriaal wordt overgezonden, waarbij men kan zien of er ook echt monster is opgevangen.

20190222a_01.jpg
Een foto na de touchdown

 

Bron:

http://www.planetary.org/blogs/jason-davis/hayabusa2-touches-down.html

http://www.isas.jaxa.jp/topics/002050.html

 

Hayabusa-2 gaat donderdagnacht een monster nemen van Ryugu

In de nacht van donderdag op vrijdag gaat de Japanse Hayabusa-2 missie een landing uitvoeren op de asteroïde Ryugu en een monster nemen. Nu heeft Hayabusa-2 een “hoorn” die tegen het oppervlak gehouden kan worden, waarmee dan stof opgezogen kan worden. Maar eerdere landingen door kleine rovers en de Frans-Duitse MASCOT lander hebben laten zien dat het oppervlak van Ryugu bezaaid is met rotsen met bijna geen vlak oppervlak met stof.

Maar hoewel dit heel anders is dan men verwacht had, laten de bouwers van Hayabusa-2 zich niet voor een gat vangen. De lander heeft ook een kogel van 5 gram die in het oppervlak geschoten kan worden, waarna het opdwarrelende stof alsnog opgevangen kan worden.

fig1b.jpg
Zo ziet het projectiel dat Hayabusa-2 gaat afschieten er uit.

De afgelopen maanden zijn tests uitgevoerd op gesimuleerde Ryugu-bodem en die zijn geslaagd. Het Hayabusa-2 team heeft nu voldoende vertrouwen dat ze een monster kunnen opvangen. December dit jaar vertrekt Hayabusa-2 om het monster naar Aarde te brengen.

Video’s van de test kun je onderaan dit bericht vinden:

http://www.hayabusa2.jaxa.jp/en/topics/20190214e_Experiment/

Verdere bronnen:

https://phys.org/news/2019-02-japan-hayabusa2-probe-asteroid-feb.html

http://www.leonarddavid.com/japans-hayabusa2-touchdown-target-practice/

Baan nieuwe asteroïde zit voor grootste deel binnen die van Venus

Er is een asteroïde gevonden die voor het grootste deel van zijn baan binnen de baan van Venus verblijft. En 2019 AQ3, zoals de 1,4 km grote ruimterots voorlopig heet, komt zelfs dichterbij de zon dan Mercurius. Geen asteroïde komt zo dicht bij de zon. De baan van 2019 AQ3 staat ook onder een vreemde hoek, 47 graden.

De ontdekking is gedaan met een nieuwe telescoop, de Zwicky Transient Facility (ZTF). Deze camera in Californië is vorig jaar aan het werk gegaan.

Bron:

https://www.ztf.caltech.edu/news/asteroid-from-rare-species-sighted-in-the-cosmic-wild

De laatste 290 miljoen jaar kwamen er beduidend meer asteroïden onze kant op.

De laatste 290 miljoen jaar laten meer inslagen op Aarde en de maan zien, dan de 350 miljoen jaar ervoor. Het gaat om een belangrijke stijging in het aantal inslagen: 2,6 keer meer. Wetenschappers gingen er oorspronkelijk van uit dat er op Aarde minder kraters met een leeftijd tussen 650 en 300 miljoen jaar te vinden waren, omdat ze geërodeerd waren. Een team van astronomen besloot daarom de maan eerst te onderzoeken. Maar eerst moesten ze de leeftijden van maankraters vast zien te stellen.

Dat werd mogelijk dankzij een radiometrisch instrument aan boord van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter, die in 2009 in een baan rond de maan kwam. Dat instrument meet de warmte die gesteente uitstraalt. Het doet die metingen aan de nachtzijde van de maan. Rotsen geven veel meer warmte af dan gruis. Zo hebben ze kunnen bepalen hoe snel rotsen die door inslagen worden weggeschoten tot stof vergaan als gevolg van micrometeorieten. Nu konden ze met hetzelfde instrument de leeftijden van kraters bepalen. Daaruit bleek de verhoging van inslagen in de laatste 290 miljoen jaar.

Maar gold dit ook voor de Aarde? Hiervoor wenden zij zich tot zogenaamde kimberliet pijpen, die zijn achtergelaten door lang uitgedoofde vulkanen. Men onderzocht kimberliet pijpen in een gebied in Canada en kon hiermee aantonen hoe snel erosie plaats vindt. Het bleek dat 650 miljoen jaar oude kimberliet pijpen weinig erosie ondergaan hadden. Dit wijst erop dat zulke oude kraters nog best intact zouden kunnen zijn.

Hoe verklaren de wetenschappers deze verhoging in inslagen? Daar hebben ze nog geen antwoord op. Ze vermoeden dat er zo’n 300 miljoen jaar geleden een botsing is geweest in de asteroïdengordel, dat onze kant op gekomen is.

https://phys.org/news/2019-01-scientists-moon-craters-earth-impact.html

Hayabusa 2 gaat 18 februari een monster nemen van Ryugu

De Japanse ruimtesonde Hayabusa 2 gaat 18 februari een poging doen om een monster te nemen van de asteroïde Ryugu. Hayabusa 2 is in staat stof van het oppervlak op te pikken met een 1 meter lange hoorn, maar zoals eerder vermeld, is Ryugu net een rotsentuin. Het is erg lastig om stof tussen deze rotsen op te pikken. Toch hebben de missieplanners een plek gevonden van 20 meter breed, waar ze een poging gaan wagen.

ryugu_landingsplaats
Het rode gebied is de primaire landingsplaats. De groene is de reserve optie. De satelliet linksonder staat erbij voor schaal.

Deze plek heeft wel allemaal rotsen van ongeveer 60 cm grootte, dus er is ook een reserve-landingsplaats bepaald. Die is op zijn nauwst 6 meter breed. Net zo breed als de satelliet zelf. Er omheen liggen grotere rotsen, dus het is bijna inparkeren geblazen. Maar dan met een satelliet 354 miljoen kilometer ver weg, waarvan het team op Aarde de positie op 1 meter nauwkeurig weet. Als ze een commando naar Hayabusa 2 sturen, duurt het 20 minuten met de lichtsnelheid voor dat aan komt, dus de satelliet moet deze actie volledig autonoom uitvoeren.

Inmiddels hebben rotsen en kraters op Ryugu officiële namen gekregen. Ze zijn genoemd naar kinderverhalen, vooral uit Japan. Het 130 meter grote rotsblok op de zuidpool heet nu Otohime Saxum, genoemd naar de princes in het verhaal van Ryugu (Saxum is Latijns voor rots). De naam Alice’s Wonderland is nog niet officieel bevestigd. Namen uit Peter Pan moesten geschrapt worden wegens copyright issues.

Bronnen:

http://www.planetary.org/blogs/jason-davis/hayabusa2-updates-sample-collection.html

http://www.hayabusa2.jaxa.jp/enjoy/material/press/Hayabusa2_Press20190108_ver4_en3.pdf