Baan nieuwe asteroïde zit voor grootste deel binnen die van Venus

Er is een asteroïde gevonden die voor het grootste deel van zijn baan binnen de baan van Venus verblijft. En 2019 AQ3, zoals de 1,4 km grote ruimterots voorlopig heet, komt zelfs dichterbij de zon dan Mercurius. Geen asteroïde komt zo dicht bij de zon. De baan van 2019 AQ3 staat ook onder een vreemde hoek, 47 graden.

De ontdekking is gedaan met een nieuwe telescoop, de Zwicky Transient Facility (ZTF). Deze camera in Californië is vorig jaar aan het werk gegaan.

Bron:

https://www.ztf.caltech.edu/news/asteroid-from-rare-species-sighted-in-the-cosmic-wild

De laatste 290 miljoen jaar kwamen er beduidend meer asteroïden onze kant op.

De laatste 290 miljoen jaar laten meer inslagen op Aarde en de maan zien, dan de 350 miljoen jaar ervoor. Het gaat om een belangrijke stijging in het aantal inslagen: 2,6 keer meer. Wetenschappers gingen er oorspronkelijk van uit dat er op Aarde minder kraters met een leeftijd tussen 650 en 300 miljoen jaar te vinden waren, omdat ze geërodeerd waren. Een team van astronomen besloot daarom de maan eerst te onderzoeken. Maar eerst moesten ze de leeftijden van maankraters vast zien te stellen.

Dat werd mogelijk dankzij een radiometrisch instrument aan boord van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter, die in 2009 in een baan rond de maan kwam. Dat instrument meet de warmte die gesteente uitstraalt. Het doet die metingen aan de nachtzijde van de maan. Rotsen geven veel meer warmte af dan gruis. Zo hebben ze kunnen bepalen hoe snel rotsen die door inslagen worden weggeschoten tot stof vergaan als gevolg van micrometeorieten. Nu konden ze met hetzelfde instrument de leeftijden van kraters bepalen. Daaruit bleek de verhoging van inslagen in de laatste 290 miljoen jaar.

Maar gold dit ook voor de Aarde? Hiervoor wenden zij zich tot zogenaamde kimberliet pijpen, die zijn achtergelaten door lang uitgedoofde vulkanen. Men onderzocht kimberliet pijpen in een gebied in Canada en kon hiermee aantonen hoe snel erosie plaats vindt. Het bleek dat 650 miljoen jaar oude kimberliet pijpen weinig erosie ondergaan hadden. Dit wijst erop dat zulke oude kraters nog best intact zouden kunnen zijn.

Hoe verklaren de wetenschappers deze verhoging in inslagen? Daar hebben ze nog geen antwoord op. Ze vermoeden dat er zo’n 300 miljoen jaar geleden een botsing is geweest in de asteroïdengordel, dat onze kant op gekomen is.

https://phys.org/news/2019-01-scientists-moon-craters-earth-impact.html

Hayabusa 2 gaat 18 februari een monster nemen van Ryugu

De Japanse ruimtesonde Hayabusa 2 gaat 18 februari een poging doen om een monster te nemen van de asteroïde Ryugu. Hayabusa 2 is in staat stof van het oppervlak op te pikken met een 1 meter lange hoorn, maar zoals eerder vermeld, is Ryugu net een rotsentuin. Het is erg lastig om stof tussen deze rotsen op te pikken. Toch hebben de missieplanners een plek gevonden van 20 meter breed, waar ze een poging gaan wagen.

ryugu_landingsplaats
Het rode gebied is de primaire landingsplaats. De groene is de reserve optie. De satelliet linksonder staat erbij voor schaal.

Deze plek heeft wel allemaal rotsen van ongeveer 60 cm grootte, dus er is ook een reserve-landingsplaats bepaald. Die is op zijn nauwst 6 meter breed. Net zo breed als de satelliet zelf. Er omheen liggen grotere rotsen, dus het is bijna inparkeren geblazen. Maar dan met een satelliet 354 miljoen kilometer ver weg, waarvan het team op Aarde de positie op 1 meter nauwkeurig weet. Als ze een commando naar Hayabusa 2 sturen, duurt het 20 minuten met de lichtsnelheid voor dat aan komt, dus de satelliet moet deze actie volledig autonoom uitvoeren.

Inmiddels hebben rotsen en kraters op Ryugu officiële namen gekregen. Ze zijn genoemd naar kinderverhalen, vooral uit Japan. Het 130 meter grote rotsblok op de zuidpool heet nu Otohime Saxum, genoemd naar de princes in het verhaal van Ryugu (Saxum is Latijns voor rots). De naam Alice’s Wonderland is nog niet officieel bevestigd. Namen uit Peter Pan moesten geschrapt worden wegens copyright issues.

Bronnen:

http://www.planetary.org/blogs/jason-davis/hayabusa2-updates-sample-collection.html

http://www.hayabusa2.jaxa.jp/enjoy/material/press/Hayabusa2_Press20190108_ver4_en3.pdf

Meer foto’s van Japanse asteroïderovers gepubliceerd.

In september wierp de Hayabusa-2 ruimtesonde twee “rovers” af ter grootte van koektrommels op de asteroïde Ryugu: Minerva-II-1A en 1B. De eerste foto’s van die rovers werden dezelfde dag nog gepubliceerd. Maar de rovers waren toen nog niet klaar met hun “ritten”. Ze waren daarna nog dagen actief. Een van de rovers heeft 300 meter afgelegd en 200 foto’s gemaakt. De andere maakte 40 foto’s en stopte zijn avontuur op Ryugu na 10 dagen.

3-photosfromja

 

Een ding blijkt wel uit hun fotomateriaal: op asteroïde Ryugu is vrijwel geen vlak stuk te ontdekken. Het wordt dan ook lastig voor Hayabusa-2 om een monster op te pikken. Uiteraard gaan de missieplanners het wel proberen.

https://phys.org/news/2018-12-photos-japan-space-rovers-rocky.html

Asteroïde Bennu bevat water.

De asteroïde Bennu bevat water. Dat heeft de OSIRIS-REx missie gevonden met zijn spectrometer in zichtbaar en infrarood licht en met het instrument dat warmte emissie in beeld brengt. Ook zijn eenvoudige organische stoffen gevonden. OSIRIS-REx gaat een monster van Bennu terug naar Aarde brengen en dit is heel interessant materiaal. Mogelijk uit het begin van het zonnestelsel.

Eerder vondt de Japanse missie Hayabusa-2 dat zijn doelwit, de asteroïde Ryugu, kurkdroog was.
https://www.nasa.gov/press-release/nasa-s-newly-arrived-osiris-rex-spacecraft-already-discovers-water-on-asteroid

Grote inslagkrager ontdekt onder ijskap Groenland.

Onder het ijs van Groenland is een 31 km grote krater gevonden en is daarmee een van de 25 grootste kraters op Aarde. Hoe lang geleden deze inslag precies is geweest, is nog moeilijk te zeggen. De krater is geologisch gezien vrij jong: ergens tussen 3 miljoen en 12.000 jaar oud. Daar zit een grote marge tussen. Er ligt dan ook 1 km laag ijs bovenop. De krater is uiteindelijk gevonden dankzij radarmetingen. Ook gletsjerwater dat van onder de ijskap is gestroomd laat “geschokte kwarts” zien ofwel kwarts dat een flinke inslag heeft gehad.

We weten dat dit een vrij jonge krater is, omdat het nog een duidelijke kraterrand heeft en er zijn ook kraterpieken gevonden. Erosie zorgt er op Aarde voor dat kraters relatief snel vervagen. Continue reading “Grote inslagkrager ontdekt onder ijskap Groenland.”

Interstellaire asteroide ‘Oumuamua is waarschijnlijk geen ruimteschip

Is de interstellaire asteroïde ‘Oumuamua die ons vorig jaar bezocht een buitenaards ruimteschip? Daar gonst het deze week over op Internet, nadat twee wetenschappers een artikel schreven waarin ze probeerden de afwijking van de baan van ‘Oumuamua te verklaren. Daarbij onderzochten ze ook of ‘Oumuamua een zonnezeil was. Ze stelden in het artikel dat ze niet konden bewijzen dat ‘Oumuamua geen ruimteschip was.

En als je niet kunt bewijzen dat iets geen buitenaards ruimteschip is, dan is het dus … Enfin, zo staken diverse populair wetenschappelijke sites en diverse media erin.

Ik laat het aan Scott Manley over om uit te leggen wat er is ontdekt en waarom ‘Oumuamua waarschijnlijk geen ruimteschip is.


https://phys.org/news/2018-11-scientists-harvard-alien-spacecraft-theory.html
https://phys.org/news/2018-11-oumuamua-extraterrestrial-solar.html
https://arxiv.org/abs/1810.11490