Yutu 2 rover rijdt nog altijd voort

De zon is weer opgekomen in de Von Kármán krater. De Chinese Chang’e 4 missie gaat de vijfde maan-dag in. De Yutu 2 rover heeft inmiddels ruimschoots zijn beoogde levensduur van 3 maanden overschreden en hij rijdt nog steeds. Yutu 2 heeft inmiddels een afstand van 179 meter afgelegd en beweegt langzaam maar zeker westwaards.

Erg veel informatie over de missie wordt niet vrijgegeven, anders dat alle instrumenten naar behoren werken. Een onderzoeker van een Zweeds instrument aan boord van Yutu 2 zegt over ongeveer een maand de eerste resultaten te kunnen delen.

D5I8ef4XsAALtEj.jpg
Yutu 2 fotografeerde zichzelf en sporen van zijn wielen in de bodem.

De voorganger van Yutu 2, Yutu, die in 2013 met Chang’e 3 landde, kon na 42 dagen niet verder rijden vanwege kortsluiting. Het lijkt erop dat met Yutu 2 veel geleerd is van zijn voorganger.

http://www.planetary.org/blogs/guest-blogs/2019/change-4-updates-day-4.html

Hayabusa 2 maakt eerste foto van zelf gemaakte krater

De Japanse ruimtesonde Hayabusa 2 maakte op 5 april een nieuwe krater op de asteroïde Ryugu. Deze week keerde Hayabusa 2 terug om de schade op te nemen. De ruimtesonde daalde hiervoor af naar 1,7 km hoogte boven het gebied van de inslag. De Small Carry-on Impactor bleek vrij dicht bij de beoogde plaats van impact ingeslagen te zijn.

Er is nog geen (Engelstalige) wetenschappelijke berichtgeving over, maar uit de Japanse tweets van Hayabusa blijkt dat de krater veel groter is dan gedacht: 20 meter in plaats van 10.

 

Bronnen:

 

ESA’s Mars orbiter fotografeert de Mars InSight lander.

Ook ESA’s Trace Gas Orbiter (TGO) heeft de Mars InSight lander weten te fotograferen. Soms lijkt het erop alsof alleen NASA een zeer krachtige camera in een baan om Mars heeft (de HiRISE camera van de Mars Reconnaissance Orbiter), maar er is ook nog de CaSSIS (kleuren-)camera op TGO. (We zouden het niet zo gauw vergeten, als ESA wat vaker beeldmateriaal ervan zou vrijgeven.)

Maar goed. Vandaag is er een nieuwe set foto’s gepubliceerd, waaronder 3D stereobeelden. En ook deze foto van de Terra Sabaea regio, waar vele sporen van stofhozen te zien zijn.

Dust_devil_frenzy.png

De sporen van deze wervelwinden zijn in werkelijkheid overigens niet blauw. Er worden vaak valse kleuren gebruikt om het contract van het overwegend rode oppervlak van Mars te vergroten.

De foto hieronder toont een deel van een kraterrand die geërodeerd is, waardoor het lichtere gesteente eronder zichtbaar is. We weten al van NASA metingen dat het gaat om sulfaatzouten.

Salty_sulphates.png

 

Bronnen:

https://www.esa.int/Our_Activities/Human_and_Robotic_Exploration/Exploration/ExoMars/InSight_lander_among_latest_ExoMars_image_bounty

https://www.esa.int/Our_Activities/Human_and_Robotic_Exploration/Exploration/ExoMars/Highlights/Mars_image_bounty

Hayabusa 2’s spectaculaire touchdown video is vrijgegeven

Op 21 februari daalde de Japanse ruimtemissie Hayabusa 2 af naar de asteroïde Ryugu om een monster te nemen. Hiervoor daalde de ruimtesonde af naar het oppervlak van de 900 meter grote ruimterots om hem aan te tikken, een kogel af te vuren en monsters op te pikken. Het duurde wat langer om de videobeelden over te zenden, maar hier is hij dan. De video is 5 keer versneld afgespeeld.

 

Je ziet de schaduw van Hayabusa 2 boven het oppervlak hangen. Een witte stip linksbeneden is een van de “target markers” die Hayabusa 2 achtergelaten heeft. Deze hielp met de nauwkeurigere landing. Het rotsblok links naast de landingsplaats (te zien op 0:30), is ongeveer even groot als Hayabusa 2 (zonder zonnepanelen). Dat was waarom de landing nogal riskant was: de satelliet zou tegen een rotsblok kunnen tikken en uit koers raken.

Zodra de monsternamehoorn (“sampler horn”) de bodem raakt, werd een projectiel afgeschoten. Je ziet materiaal alle kanten uit schieten. Volgens het Hayabusa 2 team is het waarschijnlijk dat er monster hiervan opgevangen is. In de monsternamehoorn zit een roterende cylinder dat materiaal in de hoorn kan afscheiden van de buitenwereld. Dit zal in december 2020 mee terug naar Aarde gebracht worden. De ruimtesonde maakt zich, vanwege het rondvliegende materiaal meteen uit de voeten. Steentjes en stof gedraagt zich in feite in microzwaartekracht.

Bronnen:

http://www.planetary.org/blogs/jason-davis/hayabusa2-touchdown-video.html

http://www.hayabusa2.jaxa.jp/en/enjoy/material/press/Hayabusa2_Press20190305_ver9_en.pdf

Dwingeloo radio telescoop ontvangt beelden van Chinese maansatelliet

Het is me een beetje ontschoten te plaatsen, maar mag eigenlijk niet op deze blog ontbreken: amateurs hebben met de Dwingeloo telescoop beelden van de Chinese maansatelliet DSLWP-B (Longjiang-2) weten te ontvangen. Daarom weten ze nu foto’s te ontvangen van de achterkant van de maan, zoals deze hierboven. Dit is het werk van vrijwilligers van stichting CAMRAS (C.A. Muller Radio Astronomy Station), met hulp van Chinese team van de Harbin University of Technology. De camera is van Saoedische makelij.

20181010-Our-precious-Earth-and-the-lunar-farside-annotaded.png

Bron:

https://www.camras.nl/en/blog/2018/precious-earth-and-lunar-far-side/

Ultima Thule is geen sneeuwman, maar plat

Nieuwe foto’s van New Horizon van 2014 MU69 of Ultima Thule brachten een verrassing met zich mee. Het Kuipergordel object heeft niet de vorm van een sneeuwman, maar eerder twee tegen elkaar liggende hamburgers.

New Horizons schoot een serie van foto’s 10 minuten nadat het het object gepasseerd was, dus tegen het zonlicht. De vreemde vorm van Ultima Thule wordt niet meteen duidelijk, totdat je kijkt naar de sterren erachter.

 

De vorm ziet er dus als volgt uit:

De nieuwe vorm van Ultima Thule roept allerlei vragen op, zoals: hoe is dit object gevormd. Er zijn geen objecten in een baan rond de zon die je er mee kunt vergelijken.

Bronnen:

http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20190208

http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2019/looking-back-at-mu69.html

 

Nieuwere, hogere resolutiefoto van Ultima Thule

Langzaam maar zeker komen de gegevens van de passage van New Horizons langs het Kuipergordel object Ultima Thule binnen. Zoals een hogere resolutiefoto, geschoten vanaf slechts 6700 km, slechts 7 minuten voor de dichtste passage. De kleinste details zijn 135 meter groot. Het is nog steeds niet de beste resolutie foto die New Horizons te bieden heeft. Die komen volgende maand.

Nabij de dag-nacht grens lijken kraters te zien te zijn. Men is er nog niet uit of het kraters zijn of putten die ontstaan zijn door ontgassen in een ver verleden.

Gegevens worden van New Horizons nu ontvangen met 1 kilobit per seconde (iets waar ik in 1993 best tevreden mee zou zijn). Hoe verder New Horizons vliegt, hoe lager de bit rate.

 

Bronnen:

http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20190124