Berichten

Nieuwe foto van Chang’e 4 en namen rond de lander bekend gemaakt. februari 17, 2019

Voor Chang’e 4 en de Yutu 2 is de nacht inmiddels weer ingegaan. Maar voor dat dat gebeurde, wist NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) een betere foto the schieten van de Chinese maanlander.

01_m1303619844lr_close_crop_anot.jpg
De grotere pijl wijst naar Chang’e 4 en de kleinere pijl links wijst naar de Yutu 2 rover. Deze foto van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter is 850 meter breed.

De Internationale Astronomische Unie heeft namen van 5 plaatsen rond de landingsplaats aangenomen als officiële naam. Zo heet de landingsplaats van Chang’e 4 nu Statio Tianhe. Tianhe is ook de rivier uit het Chinese mythologische verhaal “De koeherder en het wevermeisje“.

Het is een verhaal over een koeherder en een wevermeisje die gaan trouwen zonder de zegen van de hemel krijgen. De godin van de hemel gebruikt op een zeker moment haar haarspeld om een brede rivier in de hemel te kerven, zodat de geliefden elkaar niet konden zien. Die rivier werd de Melkweg. Later kwam het toch nog enigszins goed omdat de eksters de koeherder gunstig gezind waren. Ze hielpen hem op de 7e dag van de 7e maand naar zijn vrouw door een brug te vormen. Dit werd de Chinese Valentijnsdag. (Dit zijn allemaal dingen die je moet leren als je ruimtevaartnieuws schrijft)

Maar terug naar de maan. Drie kraters in de Von Kármán krater zijn genoemd naar drie figuren uit “De koeherder en het wevermeisje”: Zhinü (het wevermeisje), Hegu (het sterrenbeeld waarin de ster van de geliefde van Zhinü, Niulang. Wij kennen die ster als Altair) en Tianjin (de veerboot over de Melkweg). De centrale berg in de Von Kármán krater krijgt de maan Mons Tai, genoemd naar een berg in de kustprovincie Shandong.

In de toekomst gaan we meer missies naar de Von Kármán krater zien. Chang’e 6 gaat er monsters nemen en terug brengen naar Aarde. De Chang’e 8 gaat er technieken voor een bemande maanbasis testen.

Bronnen:

https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/chang-e-landers-a-closer-look

http://www.leonarddavid.com/chinas-international-lunar-research-station-detailed/

https://www.iau.org/news/pressreleases/detail/iau1901/

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Cowherd_and_the_Weaver_Girl

 

 

NASA’s laatste poging contact met Opportunity rover mislukt februari 13, 2019

Vannacht heeft NASA voor de laatste maal geprobeerd contact op te nemen met de Opportunity rover. En helaas liet Opportunity niet meer van zich horen. Morgen geeft NASA hierover een persconferentie.

De Opportunity rover landde op Mars op 25 januari 2004. NASA’s officiële “garantieperiode” voor de rover was 90 sols (Mars-dagen, 24 uur en 37 minuten). In plaats daarvan bleef de rover bijna 14,5 jaar actief.

De stofstorm van juni vorig jaar deed de rover de das om: er het stof blokkeerde het zonlicht en de rover was afhankelijk van zonlicht voor zijn energie.

 

 

opportunity_2x.png
Opportunity bleek jaren lang keer op keer onstopbaar. De comic XKCD nam dat heel letterlijk.

https://www.nasa.gov/press-release/nasa-to-share-results-of-effort-to-recover-mars-opportunity-rover

Mars One is failliet februari 12, 2019

Mars One, het Nederlandse bedrijf dat mensen op een enkeltje naar Mars wilde sturen, is failliet. Het bedrijf begon in 2013 met het werven van Mars kolonisten. In totaal 200.000 mensen meldden zich aan, waarvan er 100 geselecteerd werden in 2015. Het bedrijf zou hun vlucht financieren met rechten op de televisiebeelden en geld van sponsoren. De eerste vlucht in 2023, gebaseerd op bestaande technologie, zou 6 miljard dollar kosten.

Al snel na de oprichting wierpen experts vragen op bij deze onderneming. Anderen vroegen zich openlijk af dit oplichterij was. Er waren grote twijfels bij de selectieprocedure van de astronauten. In 2017 werd Mars One overgenomen door een Zwitserse investeringsmaatschappij. Het Financieel Dagblad onderzocht dit en vermoedde dat er sprake van beursfraude was.

Op 15 januari besliste de rechtbank in Basel dat het bedrijf failliet verklaarde.

Bronnen:

https://www.cbc.ca/news/technology/mars-one-bankrupt-1.5014522

https://www.reddit.com/r/space/comments/ap65os/mars_one_goes_bankrupt/

https://www.smallstepstospace.com/content/2017/5/3/mars-ones-bas-lansdorp-responds-to-hijack-questions

https://www.inverse.com/article/42965-mars-one-is-a-money-grab-where-everyone-loses

 

De verborgen 25.772 jarige kalender op de Hoover dam februari 10, 2019

Misschien ben je wel eens bij de Hoover Dam in de buurt van Las Vegas geweest. Dit bouwwerk is een indrukwekkende bezienswaardigheid. Maar wist je ook dat het een 25.772-jarige kalender bevat? Op een hoek van de dam vind je Monument Plaza met de twee grote bronze gevleugelde standbeelden. Daar is op de grond de astronomische klok te vinden op het terrazzo. De maker van de kalender, Oskar J. W. Hansen, ging er kennelijk van uit dat de tussen 1930 en 1936 gebouwde dam nog heel lang zou blijven bestaan.

hooverdam_astronomischeklok.JPG
De klok van Hansen aan de linkerkant. (Foto: Marcel-Jan Krijgsman)

De kalender gaat uit van de precessie van de aardas. Als je een lijn maakt vanaf de grote vlaggenmast naar het noorden van de rotatieas van de Aarde, vind je op de klok van Hansen het jaartal. Het noorden van aardas is nu ongeveer op de poolster, Polaris, gericht. Dat was niet altijd zo. Over 25.772 jaar tolt de rotatieas van de Aarde ten opzichte van de sterren. Dit heet precessie. Het punt waar de rotatieas naar het noorden wijst, maakt een rondje over de hemelbol. Dat is waarom de oude Egyptenaren niet Polaris, maar de ster Thuban als poolster hadden. Over 12.000 jaar is Wega onze poolster. En over 25.772 is het noorden weer terug bij Polaris.

Misschien leuk om nog eens op te zoeken op oude vakantiefoto’s.

Bron:

http://blog.longnow.org/02019/01/29/the-26000-year-astronomical-monument-hidden-in-plain-sight/

Dwingeloo radio telescoop ontvangt beelden van Chinese maansatelliet februari 9, 2019

Het is me een beetje ontschoten te plaatsen, maar mag eigenlijk niet op deze blog ontbreken: amateurs hebben met de Dwingeloo telescoop beelden van de Chinese maansatelliet DSLWP-B (Longjiang-2) weten te ontvangen. Daarom weten ze nu foto’s te ontvangen van de achterkant van de maan, zoals deze hierboven. Dit is het werk van vrijwilligers van stichting CAMRAS (C.A. Muller Radio Astronomy Station), met hulp van Chinese team van de Harbin University of Technology. De camera is van Saoedische makelij.

20181010-Our-precious-Earth-and-the-lunar-farside-annotaded.png

Bron:

https://www.camras.nl/en/blog/2018/precious-earth-and-lunar-far-side/

Ultima Thule is geen sneeuwman, maar plat februari 8, 2019

Nieuwe foto’s van New Horizon van 2014 MU69 of Ultima Thule brachten een verrassing met zich mee. Het Kuipergordel object heeft niet de vorm van een sneeuwman, maar eerder twee tegen elkaar liggende hamburgers.

New Horizons schoot een serie van foto’s 10 minuten nadat het het object gepasseerd was, dus tegen het zonlicht. De vreemde vorm van Ultima Thule wordt niet meteen duidelijk, totdat je kijkt naar de sterren erachter.

 

De vorm ziet er dus als volgt uit:

De nieuwe vorm van Ultima Thule roept allerlei vragen op, zoals: hoe is dit object gevormd. Er zijn geen objecten in een baan rond de zon die je er mee kunt vergelijken.

Bronnen:

http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20190208

http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2019/looking-back-at-mu69.html

 

Baan nieuwe asteroïde zit voor grootste deel binnen die van Venus februari 8, 2019

Er is een asteroïde gevonden die voor het grootste deel van zijn baan binnen de baan van Venus verblijft. En 2019 AQ3, zoals de 1,4 km grote ruimterots voorlopig heet, komt zelfs dichterbij de zon dan Mercurius. Geen asteroïde komt zo dicht bij de zon. De baan van 2019 AQ3 staat ook onder een vreemde hoek, 47 graden.

De ontdekking is gedaan met een nieuwe telescoop, de Zwicky Transient Facility (ZTF). Deze camera in Californië is vorig jaar aan het werk gegaan.

Bron:

https://www.ztf.caltech.edu/news/asteroid-from-rare-species-sighted-in-the-cosmic-wild

Hubble ziet stormen op Uranus en Neptunus februari 7, 2019

Af en toe wordt de Hubble Space Telescope gericht op Uranus en Neptunus om het weer in de gaten te houden. Niet voor Buienradar, maar om te leren hoe het klimaat op die planeten werkt. Zeker nu we weten dat er veel exoplaneten zijn zoals Uranus en Neptunus is dat interessant. Waarom juist die?

En hoe is dat weer nu daar? Op Neptunus is een nieuwe donkere storm opgestoken (rechter foto, linksboven). De lichtere vlekken links en rechts van de donkere vlek overigens geen onderdeel van deze storm. Het zijn ijle wolken die zonlicht reflecteren. We weten niet hoe deze stormen ontstaan. Wel dat ze om de 4 tot 6 jaar ontstaan en na ongeveer twee jaar verdwijnen.

Dan Uranus. Dat leek zo’n saaie planeet toen Voyager 2 er in 1986 langs vloog. Maar kijk nu eens (linker foto): de noordpool is omgeven met een enorm wolkendek. Uranus is anders dan alle andere planeten door zijn vreemde rotatiehoek, die bijna loodrecht op het vlak van zijn baan om de zon ligt. Op dit moment gaat het zomeren op de noordpool. Misschien dat dat iets te maken heeft met deze wolkenbedekking. Aan de rand van de wolkenkap, is een kleine methaanijs-wolk te zien. Er is ook nog een nauwe wolkenband, dicht bij de evenaar. Hoe die ontstaat, dat weten we niet.

Naast Hubble worden Uranus en Neptunus ook in de gaten gehouden door amateur astronomen. Zo werd waarneemmateriaal van twee leden van onze werkgroep vorig jaar zelfs in een wetenschappelijk artikel gebruikt.

Bron:

http://hubblesite.org/news_release/news/2019-06

ESA’s Mars rover gaat Rosalind Franklin heten. februari 7, 2019

De Europees-Russische ExoMars rover die in maart 2021 op de rode planeet moet landen, heeft een naam gekregen. “Rosalind Franklin” is de naam die gekozen werd door ESA uit een lijst van 36.000 inzendingen. Rosalind Franklin was een Britse scheikundige die met haar werk in röntgen kristallografie een belangrijke bijdrage leverde aan het achterhalen van de structuur van DNA. Toen de Nobelprijs hiervoor werd uitgereikt, was zij al zes jaar ervoor overleden en de prijs wordt niet postuum uitgereikt.

Rosalind_Franklin.jpg

Rosalind gaat landen in Oxia Planum. De Mars-rover gaat op zoek naar (voormalig) leven op Mars en onder het oppervlak. Hiervoor heeft het een laboratorium aan boord en een boor die twee meter diep kan.

Bron:

http://www.esa.int/Our_Activities/Human_and_Robotic_Exploration/Exploration/ExoMars/ESA_s_Mars_rover_has_a_name_Rosalind_Franklin

NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter fotografeert Chang’e 4 lander februari 6, 2019

De scherpe LROC camera aan boord van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) heeft de Chinese Chang’e 4 lander op de foto gezet. LRO fotografeerde Chang’e 4 onder een hoek, omdat de satelliet er niet recht boven vloog. De lander is daarom slechts twee pixels groot.

content_M1303521387_LRmos.1100p_v2w.png
Chang’e 4 in de Von Kármán krater. Op de achtergrond is de kraterwand van de 180 kilometer grote krater te zien. De grotere krater linksboven Chang’e 4 is 3900 meter in doorsnede.

 

Bronnen:

https://www.lroc.asu.edu/posts/1090

 

De seismometer van Mars InSight heeft een beschermende kap. februari 5, 2019

De seismometer van de Mars InSight lander staat al weer anderhalve maand op de Mars-bodem. Nu is ook de beschermende kap erover gezet. Deze kap zorgt ervoor dat de seismometer niet te koud wordt in de nacht en niet te veel opwarmt overdag. Seismometers zijn namelijk gevoelig voor temperatuursschommelingen. De SEIS seismometer heeft daarom meerdere isolatielagen in het instrument en nu er ook omheen.

20190204_insight-wts-deploy-seis-anim.gif

Leuk feitje: onder de koepel die over SEIS geplaatst is, hangt een thermisch schort. Dit schort wordt omlaag getrokken door een maliënkolder met metalen schubben eraan. Dit beschermt tegen de invloed van wind.

JPL InSight Testbed

Nu volgt de plaatsing van de hittesonde (HP3) op de bodem. Het duurt nog even voor die de bodem in gaat boren.

http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2019/insight-wts-placed.html

https://www.nasa.gov/feature/jpl/insights-seismometer-now-has-a-cozy-shelter-on-mars

Charon gladde oppervlak ontstaan door overstroming ondergrondse oceaan februari 2, 2019

Wetenschappers vroegen zich af waarom Pluto-maan Charon relatief gladde vlakten heeft. Eerder al viel op dat de maan uit zijn mantel gegroeid was. Wetenschappers denken nu dat een ondergrondse oceaan van water en ammoniak naar boven gevloeid is en over het oppervlak is gestroomd.

Wat er met de lithosfeer, de oorspronkelijk buitenste laag van gesteente van Charon, is gebeurd, is nog niet duidelijk. Het artikel voorziet twee scenario’s (zoals hieronder te zien in de tekening van James Tuttle Keane). Een waarbij het water tussen scheuren naar de oppervlak gerezen is en een waarbij de litosfeer overhoop gegooid is. Merk ook de walvis in de ondergrondse oceaan op, die Keane in zijn tekening in het wetenschappelijk artikel meegesmokkeld heeft.

1-s2.0-S0019103518303385-gr18_lrg.jpg

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0019103518303385

Curiosity meet op slimme wijze de dichtheid van het gesteente waarover het rijdt februari 1, 2019

Af en toe lees je artikelen waaruit weer eens blijkt hoe vindingrijk sommige wetenschappers zijn. Neem nou dit onderzoek naar de dichtheid van gesteente in de Gale krater. Curiosity heeft een scala aan instrumenten aan boord, maar je kunt er niet de dichtheid mee meten van het gesteente waarover de rover rijdt. Of toch wel? Want Curiosity heeft ook een aantal accelerometers aan boord. Accelerometers heb je ook in je mobiel, maar die van Curiosity zijn veel nauwkeuriger. Ze zijn nodig om te weten onder welke hoek de rover rijdt, zodat de software kan ingrijpen als het voertuig gevaarlijk begint te hellen.

Technici krijgen die accelerometer gegevens doorgezonden, ook als de rover stil staat. En dan wordt het interessant. Want de accelerometers zijn zo gevoelig dat ze kleine afwijkingen als gevolg van de plaatselijke zwaartekracht kunnen meten. Een team van wetenschappers besloot daarom 5 jaar aan accelerometer gegevens te onderzoeken.

curiosity-gravity-figure-2.jpg
Als Curiosity verder van het centrum van Mars raakt (bijv. door een heuvel te bestijgen), wordt de zwaartekracht iets minder. De grijze lijn laat zien dat deze minder afnam dan verwacht werd (de stippellijn).

Wat blijkt: de dichtheid van het gesteente blijkt veel minder te zijn dan gedacht: 1680 kilogram per kubieke meter in plaats van 2810. Dit wijst erop dat het gesteente poreuzer is dan gedacht. Dit leert ons iets over de geschiedenis van de Gale krater. Men dacht dat er, toen er water in de krater stond (4 miljard jaar geleden), veel meer sediment opgestapeld was. Misschien is de krater toen niet volledig met water gevuld.

https://asunow.asu.edu/20190131-discoveries-mars-rover-curiosity-makes-first-gravity-measuring-traverse-red-planet

Chang’e 4 en Yutu 2 gaan weer aan de slag na een koude nacht op de maan januari 31, 2019

De ochtend is inmiddels al weer aangebroken voor de Chinese maanlander Chang’e 4 en de rover Yutu 2. Er schijnt weer licht op de zonnepanelen en dus kan er weer wetenschap bedreven worden in de Von Kármán krater.

De nacht is wel kouder geweest dan men gedacht had: -190 graden. Dit lager dan de gegevens die verkregen werden door de Apollo missies aan de voorkant van de maan. Mogelijk heeft het iets te maken met het verschil in samenstelling tussen voor- en achterkant. Daar gaat zeker onderzoek naar gedaan worden.

https://gbtimes.com/change-4-lander-and-yutu-2-awaken-on-the-lunar-side-after-enduring-1900c

Meer info over de inslag tijdens de maansverduistering januari 29, 2019

We weten inmiddels dat er twee inslagen gezien zijn tijdens de maansverduistering vorige week maandag. Een aantal wetenschappers hebben de nodige berekeningen gedaan aan waarnemingen van (o.a. amateur) astronomen van een ervan. De impact was 0,3 seconden te zien op hun beeldmateriaal. De wetenschappers zijn tot de conclusie gekomen dat de meteoriet 20 tot 100 kg woog en 30 tot 50 cm groot was dat een krater van 7 tot 15 meter groot achter gelaten heeft. Dat is ruim groot genoeg om te zien op foto’s van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter.

Het object kwam terecht in de buurt van de Byrgius krater ten zuiden van Mare Humoris. Het sloeg daar onder een relatief lage hoek in.

maansverduistering2019_impact.PNG

Bron:

https://arxiv.org/abs/1901.09573?fbclid=IwAR09Y-8qzhMaTZ5sM6H1UKDmRqdvE-jMfMVPYOmyJXQ_uYJGrxdxVyGKz2s

Opportunity blijft stil op zijn 15e verjaardag op Mars. januari 25, 2019

Gisteren was het 15 jaar geleden dat Opportunity landde in de Eagle krater. Tenminste 14 en een half jaar was de rover actief, veel langer dan de 90 sol (Mars-dagen) “garantieperiode” die NASA opgaf. De rover legde meer dan 45 kilometer af op zijn reis van krater naar krater. Opportunity deed nog heel interessant onderzoek, tot in juni vorig jaar een globale stofstorm opstak. Vrijwel onmiddelijk werd het vrij donker door het stof in de lucht en de zonnepanelen leverde niet genoeg energie op om te functioneren. Vrijwel onmiddelijk ging de rover in winterslaap.

De storm ging rond augustus-september liggen. Het rover team had gehoopt dat zogenaamde “dust devils” de zonnepanelen zou schoonvegen, zoals die dat al vaker gedaan hadden (dit was waarom de rover het zo onverwacht lang volgehouden heeft). Deze maand zou het seizoen voor die dust devils zijn, en daarom pleitte de roverbestuurders voor bij NASA om naar signalen van de rover te blijven luisteren. Helaas blijft het toch stil vanuit Meridiani Planum.

 

De laatste 290 miljoen jaar kwamen er beduidend meer asteroïden onze kant op. januari 25, 2019

De laatste 290 miljoen jaar laten meer inslagen op Aarde en de maan zien, dan de 350 miljoen jaar ervoor. Het gaat om een belangrijke stijging in het aantal inslagen: 2,6 keer meer. Wetenschappers gingen er oorspronkelijk van uit dat er op Aarde minder kraters met een leeftijd tussen 650 en 300 miljoen jaar te vinden waren, omdat ze geërodeerd waren. Een team van astronomen besloot daarom de maan eerst te onderzoeken. Maar eerst moesten ze de leeftijden van maankraters vast zien te stellen.

Dat werd mogelijk dankzij een radiometrisch instrument aan boord van NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter, die in 2009 in een baan rond de maan kwam. Dat instrument meet de warmte die gesteente uitstraalt. Het doet die metingen aan de nachtzijde van de maan. Rotsen geven veel meer warmte af dan gruis. Zo hebben ze kunnen bepalen hoe snel rotsen die door inslagen worden weggeschoten tot stof vergaan als gevolg van micrometeorieten. Nu konden ze met hetzelfde instrument de leeftijden van kraters bepalen. Daaruit bleek de verhoging van inslagen in de laatste 290 miljoen jaar.

Maar gold dit ook voor de Aarde? Hiervoor wenden zij zich tot zogenaamde kimberliet pijpen, die zijn achtergelaten door lang uitgedoofde vulkanen. Men onderzocht kimberliet pijpen in een gebied in Canada en kon hiermee aantonen hoe snel erosie plaats vindt. Het bleek dat 650 miljoen jaar oude kimberliet pijpen weinig erosie ondergaan hadden. Dit wijst erop dat zulke oude kraters nog best intact zouden kunnen zijn.

Hoe verklaren de wetenschappers deze verhoging in inslagen? Daar hebben ze nog geen antwoord op. Ze vermoeden dat er zo’n 300 miljoen jaar geleden een botsing is geweest in de asteroïdengordel, dat onze kant op gekomen is.

https://phys.org/news/2019-01-scientists-moon-craters-earth-impact.html

Maansteen heeft mogelijk een stukje Aarde in zich januari 25, 2019

Een 9 kg wegende maansteen (bijgenaamd “Big Bertha”) die in 1971 door Apollo 14 meegenomen werd, heeft mogelijk een stukje van de vroege Aarde in zich. Een fragment van 2 cm ervan blijkt te bestaan uit kwarts, veldspaat en zirkoon. Die mineralen zijn vrij gewoon op Aarde, maar zeldzaam op de maan. Chemische analyse laat zien dat deze stoffen gekristalliseerd zijn in een “aardachtig geoxideerd systeem” en bij Aardse temperaturen. Het zou daarmee het oudste gesteente van de Aarde ooit zijn.

Dit gesteente zou 4 miljard jaar geleden 20 kilometer onder het Aardse oppervlak ontstaan zijn en door een of meerdere inslagen in de ruimte geschoten zijn. Daarna is het op een zeker moment op de maan terecht gekomen. De maan stond toen drie keer dichterbij de Aarde dan nu. Toen het op de maan kwam, werd het onderworpen door nieuwe inslagen. De laatste daarvan gebeurde 26 miljoen jaar geleden.

Het is niet helemaal zeker dat dit van Aarde afkomstig is. Er is nog een kans dat het gekristalliseerd is op de maan, maar dan moet het van enorme diepten naar boven zijn gekomen. De wetenschappers die met de ontdekking kwamen, vermoeden zelf dat de controverse nooit helemaal uit de lucht zal zijn.

http://spaceref.com/moon/earths-oldest-rock-found-on-the-moon.html

Documentatie over deze maansteen:

https://www.hq.nasa.gov/alsj/a14/a14BigBertha14321.pdf

Nieuwere, hogere resolutiefoto van Ultima Thule januari 24, 2019

Langzaam maar zeker komen de gegevens van de passage van New Horizons langs het Kuipergordel object Ultima Thule binnen. Zoals een hogere resolutiefoto, geschoten vanaf slechts 6700 km, slechts 7 minuten voor de dichtste passage. De kleinste details zijn 135 meter groot. Het is nog steeds niet de beste resolutie foto die New Horizons te bieden heeft. Die komen volgende maand.

Nabij de dag-nacht grens lijken kraters te zien te zijn. Men is er nog niet uit of het kraters zijn of putten die ontstaan zijn door ontgassen in een ver verleden.

Gegevens worden van New Horizons nu ontvangen met 1 kilobit per seconde (iets waar ik in 1993 best tevreden mee zou zijn). Hoe verder New Horizons vliegt, hoe lager de bit rate.

 

Bronnen:

http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20190124

Is Planeet Negen van de baan? januari 23, 2019

“Planeet Negen is van de baan”, dat zeggen sommige astronomie sites. Wat is het geval? Het idee van een Planeet Negen ontstond toen steeds meer ontdekte Kuipergordel objecten een langwerpige en gekantelde baan bleken te hebben. Een mogelijke verklaring: een planeet ter grootte van Uranus zou die banen beinvloed kunnen hebben. Een team van astronomen zegt nu dat de gevonden banen ook veroorzaakt zouden kunnen zijn door veel kleine objecten.

De kanttekening bij deze theorie is, dat je veel van die kleine objecten nodig hebt. Je hebt in feite een schijf ervan nodig met een gezamenlijke massa van 10 keer de Aarde (net zo veel als de hypothese zegt over de benodigde massa van Planeet Negen). Het idee is dat die kleine objecten moeilijk waar te nemen zijn en dat we ze daarom nog niet gezien hebben. Je kijkt er als het ware doorheen.

Is Planeet Negen daarmee geschrapt? Niet echt. Astronoom Mike Brown zegt dat het gebruikelijk is dat wetenschappers met alternatieve theoriën komen, zeker als een hypothese al te mooi lijkt (als in, een grote nieuwe planeet). Maar hij zegt ook, dat het wetenschappelijke artikel niet uitlegt waarom er zo’n schijf van objecten zou moeten zijn. Hij vindt de verklaring van een grote planeet een stuk simpeler. Toegegeven, Brown is een van de twee astronomen die met Planeet Negen op de proppen kwam. Mike Brown en zijn collega Konstatin Batygin zijn overigens druk bezig met een campagne om Planeet Negen op te sporen.

En er was nog meer Planeet Negen nieuws. Onderzoekers gaan op zoek naar kometen in middeleeuwse geschriften in de hoop aanwijzingen te vinden voor Planeet Negen. Dat behoeft enige uitleg. Deze onderzoekers zeggen dat er een weelde aan oud-Engelse, oud-Ierse, Latijnse en Russische geschriften ligt die nooit goed zijn onderzocht. Ze denken dat observaties van kometen in de middeleeuwen gebruikt kunnen worden in computermodellen met of zonder Planeet Negen om te zien welke modellen het beste kloppen.

 

Bronnen:

https://phys.org/news/2019-01-mystery-orbits-outermost-solar-planet.html

http://www.findplanetnine.com/2019/01/is-planet-nine-just-ring-of-icy-bodies.html

https://www.livescience.com/62475-medieval-comets-reveal-planet-nine.html