NASA’s prijskaartje voor het Artemis programma bekend

NASA heeft bekend gemaakt hoeveel het gaat kosten om astronauten in 2024 op de maan te brengen. In totaal gaat het om 20 tot 30 miljard dollar, maar het mag in termijnen betaald worden :). Dit komt neer op een extra budget van 4 tot 6 miljard dollar in de komende 5 jaar. Dit is trouwens minder duur, dan aanvankelijk geschat werd. De bedoeling is om niet slechts de prestatie van Apollo te herhalen, maar om een langere aanwezigheid op de maan te realiseren.

Of NASA het geld gaat krijgen, hangt niet alleen van Trump af, maar des te meer van het Amerikaanse congres. NASA moet de meerderheid van Democraten in het congres zien te overtuigen dat dit plan zo’n flinke verhoging van NASA’s budget waard is. Een verwarrende tweet van president Trump hielp daar ongetwijfeld niet bij.

Het was juist Trump die gezegd had dat NASA in 2024 astronauten op de maan moest gaan zetten.

Ter voorbereiding van het bemande Artemis programma koos NASA twee weken geleden ook drie commerciële partijen die onbemande maanmissies voor NASA moeten gaan doen. Ze moeten hiervoor NASA instrumenten op de maan laten landen. De keuze voor de drie bedrijven, is verrassend. Astrobotic, Intuitive Machines en OrbitBeyond zijn vrijwel onbekend, zelfs voor mensen die de Amerikaanse ruimtevaartindustrie beter kennen. En dat terwijl grote partijen zoals Lockheed Martin en Masten Space Systems buiten de prijzen vielen.

Volgens Jim Bridenstine zijn deze missies in dit Commercial Lunar Payload Services programma bedoeld als “schoten op doel”. Ze hoeven niet persee allemaal succesvol te zijn. Aantrekkelijk voor NASA is de lage prijs van deze missies. En OrbitBeyond zegt dat ze al in september 2020 hun eerste lander op de maan kunnen zetten. De andere twee bedrijven mikken op 2021.

Bronnen:

https://edition.cnn.com/2019/06/13/tech/nasa-budget-moon-mission-artemis/index.html

https://spaceflightnow.com/2019/06/04/nasa-picks-three-companies-to-send-commercial-landers-to-the-moon/

https://en.wikipedia.org/wiki/Commercial_Lunar_Payload_Services

Keukenzout ontdekt op Europa

De oceanen onder het ijs van Jupiter-maan Europa zou wel eens hetzelfde zout kunnen bevatten dat zich in Aardse oceanen bevindt: keukenzout ofwel natriumchloride. Astronomen hadden aan aanwijzingen dat er zich zouten bevonden op het oppervlak van Europa, maar ze konden niet achterhalen wat voor zouten het waren. Het vermoeden was dat het ging om magnesium sulfaat, dat veel gebruikt wordt als badzout. Dit zout zou afkomstig zijn van oceanen onder het ijs.

Telescopen en ruimteschepen gebruiken meestal infrarood spectrometers om te achterhalen uit welke stoffen het oppervlak van manen en planeten bestaat. Maar in infrarood is keukenzout nagenoeg onzichtbaar. Vandaar dat het niet gevonden is. Een aantal onderzoekers beslooot in het lab te kijken of keukenzout onder omstandigheden van Europa zichtbaar zou zijn in zichtbaar licht. Dat was aanvankelijk niet het geval, behalve als het een tijd bloot gesteld werd aan straling vergelijkbaar met die van de zon. Het zout krijgt dan een vale gele kleur.

Astronomen van Caltech University besloten daarom spectra van Europa te nemen in zichtbaar licht. Ze gebruikten hiervoor de Hubble Space Telescope. En inderdaad, Tara Regio, een geologisch jong gebied, bleek precies de juiste pieken van “bestraald” keukenzout te hebben.

europa_nacl_F2.large.jpg
Een kaart met absorptie voor (bestraald) keukenzout op Europa. De zwarte lijnen geven geologisch actieve gebieden aan. Credits: NASA/JPL/Björn Jónsson/Steve Albers

Waarom is deze vondst interessant? Als Europa magnesiumsulfaat had gehad, had het uit de rotsachtige kern gesijpeld kunnen zijn. Maar keukenzout wijst op hydrothermische activiteit. En daarvoor waren al eerder ook andere aanwijzingen. Dergelijke bronnen zijn een mogelijke oorsprong van leven.

Bronnen:

https://www.caltech.edu/about/news/table-salt-compound-spotted-europa

Oorspronkelijke wetenschappelijke artikel (gratis te lezen): https://advances.sciencemag.org/content/5/6/eaaw7123

Grote massa metaal onder zuidpool van de maan

Op de achterkant van de maan bevindt zich een zeer grote krater, het Zuidpool-Aitken Bekken. Dit is met 2500 km doorsnede een van de grootste kraters in ons zonnestelsel. Nieuw onderzoek zegt nu dat er zich een grote hoeveelheid metaal onder het oppervlak zou kunnen bevinden. Dat blijkt onder andere uit onderzoek naar afwijkingen in zwaartekracht.

Het vermoeden is dat dit metaal afkomstig is van restanten van een asteroïde die er ingeslagen is. Dit moet bepaald geen kleintje zijn geweeest. Denk aan een asteroïde ter grootte van Nederland. Deze massa strekt zich uit nu tot 300 km diepte. De astronomen zijn dit op het spoor gekomen door zwaartekrachtmetingen met NASA’s GRAIL satellieten.

Wanneer deze inslag plaats heeft gevonden, is niet bekend. De omstandigheden moeten zodanig geweest zijn dat het metaal niet naar de kern van de maan gezakt is.

De Chinese Chang’e 4 lander met de Yutu 2 rover is overigens geland in een krater in dit Zuidpool-Aitken Bekken en heeft sporen van de mantel van de maan gevonden.

Bronnen:

https://www.baylor.edu/mediacommunications/news.php?action=story&story=210457

https://www.universetoday.com/142481/that-explains-a-lot-the-moons-largest-crater-has-a-chunk-of-metal-embedded-in-it-thats-5-times-bigger-than-the-big-island-of-hawaii/

Link naar origineel wetenschappelijke artikel (paywall): https://agupubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1029/2019GL082252

Coverafbeelding: NASA/Goddard Space Flight Center/University of Arizona

Mars helikopter passeert belangrijke tests

NASA gaat in 2020 een kleine helikopter meesturen met de Mars 2020 rover. De 1,8 kg wegende helikopter heeft inmiddels een aantal belangrijke tests glansrijk doorstaan. Als alles goed gaat, moeten de rover en helikopter landen in de Jezero krater op 18 februari 2021.

 

Oh ja, en je kunt ook je naam mee sturen met de Mars 2020 rover, mocht je dat nog niet hebben gedaan. Dit kan nog tot en met 30 september.

https://mars.nasa.gov/participate/send-your-name/mars2020/

 

Bron:

https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=7417

 

Robotarm Mars InSight gaat warmtesonde wellicht een handje helpen

Het Mars InSight team gaat een nieuwe poging doen om de warmtesonde HP3 de bodem in te krijgen. Deze “mol” moet zich in de grond boren, maar in februari kwam hij niet verder dan 30 cm diep en het bovenste deel zit nog in de tube waarin hij aanvankelijk was opgeslagen (de “support structure”).

 

22515_PIA23274-16.jpg
De HP3 sonde zit momenteel deels in de grond en deels nog in zijn “support structure”. (Afbeelding: NASA/JPL-Caltech/DLR)

Missieplanners willen half juli proberen om deze tube van de warmtesonde af te tillen, zodat ze beter kunnen zien wat er mis gaat.

De methode is niet helemaal zonder risico. Er zitten veren in de support structure van HP3 die de sonde nog kunnen raken. Daardoor zou met de support structure de sonde ook uit de bodem getrokken kunnen worden. En als dat gebeurt, dan krijgt Mars InSight hem niet meer in de bodem.

1-insightsteam.jpg
Het plan is om de grond naast de warmtesonde aan te drukken met de robotarm, zodat de sonde genoeg wrijving krijgt om verder te graven. (Foto: NASA/JPL-Caltech)

Daarna gaan ze misschien de robotarm gebruiken om op de bodem naast de mol aan te drukken. Het lijkt er namelijk op dat de mol niet genoeg weerstand krijgt van de bodem om dieper te graven. De robotarm kan net voor die extra wrijving zorgen dat de sonde dieper kan komen. De afgelopen maanden is het HP3 team bezig geweest om deze scenario’s uit te testen.

Bronnen:

https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=7416

https://mars.nasa.gov/news/8444/common-questions-about-insights-mole/?site=insight

 

Help NASA een landingsplaats vinden voor OSIRIS-REx

NASA heeft je hulp nodig. De OSIRIS-REx missie draait rond de asteroïde Bennu met als doel om er monsters van te nemen en die naar Aarde te brengen. Maar Bennu had een verrassing in petto: het ligt er bezaaid met grote rotsblokken die een gevaar kunnen vormen voor een landende satelliet. Het is dus zaak om al dat puin in kaart te brengen. Maar begin daar maar eens aan.

En dat is waar jij om de hoek komt kijken. Cosmoquest is een citizen science project gestart waarbij iedereen kan meedoen om kraters en rotsen op Bennu aan te duiden en op te meten. En dat is niet moeilijk, maar wel nog best een flinke klus, getuige dit voorbeeld hieronder.

cosmoquest_bennu_mappers2.PNG
Een screenshot van Bennu mappers.

Je kunt tot 10 juli je hier bijdrage leveren: https://bennu.cosmoquest.org/. De deelnemers van de site hebben tot nu toe 1/3 van de foto’s doorgewerkt. Er is dus nog zat werk te doen.

Dit soort werk kan computers in de toekomst leren rotsen automatisch in kaart te brengen en het kan wetenschappers leren waar de rotsen vandaan komen en hoe ze gevormd zijn.

 

Bronnen:

https://bennu.cosmoquest.org/

https://www.nasa.gov/feature/nasa-invites-public-to-help-asteroid-mission-choose-sample-site